Wednesday, 23 May 2018

கோவைக்காய் (அபுனைவு 20)

கோவைக்காய்
கோவை மிகச் சாதாரணமாக எல்லா ஊர்களிலும் வேலிகளில் படர்ந்து கிடப்பதைக் காணமுடியும். கோவைப்பழத்தை கிளி விரும்பி உண்ணும். நாங்கள் உண்டதில்லை. கோவைப்பழத்தை இலேசாக எண்ணெய் தடவிக் கசக்கிக்கொண்டேயிருந்து கடைசியாகச் சிறு துளையிட்டு உள்ளிருக்கும் கூழ் முழுவதையும் வெளியேற்றிய பின் அதனைப் பெண்பிள்ளைகள் சொடக்காக நெற்றியில் அடித்து விளையாடும்.
யாராவது அரளிக் காய் அரைத்துக் குடித்த விபரம் தெரிந்தால் உடனடியாகக் கோவை இலையை அரைத்துச் சாற்றினை செம்பு, செம்பாக உள்ளுக்குக் கொடுத்துக்கொண்டேயிருப்பார்கள். வயிற்றில் கிடப்பது அனைத்தும் வாந்தியாக வெளிவரும்.
கோவைப் பழம், தமிழில் கொவ்வைப் பழம் என்றும் அழைக்கப்படுவதோடு சிவப்பாகவும் அழகாகவும் இருப்பதால், பெண்களின் இதழ்களைக் கொவ்வையிதழ் எனத் தமிழ்க்கவிதைகள் கொண்டாடுவதுண்டு.
கோவைக்காயும் சமைத்து உண்ணத்தகுந்த ஒரு காய்வகை என்பதை எனது முப்பதாவது வயதில் வேலூர் வரும் வரையிலும் அறிந்திருக்கவில்லை.
நாஞ்சில், நெல்லை, முகவை, மதுரை, கம்பம் பகுதிகளில் தங்கி வசித்திருந்தாலும் கோவைக்காயை சந்தைகள் மற்றும் காய்கறிக் கடைகள் எதிலும் கண்டதில்லை. நண்பர்கள், உறவினர்கள் வீடுகளிலும் உணவு விடுதிகளிலும் சமைத்துப் பறிமாறப்பட்டதைப் பார்த்ததில்லை.
வேலூர் வந்தபின் நண்பர் ஒருவருக்குத் துணையாக நேதாஜி மார்க்கெட்டுக்கு காய்கறிகள் வாங்கப் போனபோதுதான் கோவைக்காய்களும் விற்கப்படுவதை அறிந்தேன். இதையுமா சாப்பிடுவார்கள்? என வியந்ததோடு சரி. எங்கள் குடும்பங்களிலும் யாரும் கோவைக்காய் சாப்பிடுவதாகத் தெரியவில்லை.
வருவாய்த்துறைப் பணியென்பதால் உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள், குடியரசுத் தலைவர், அமைச்சர்கள், முதல் அமைச்சர் என முக்கியப் பிரமுகர் வருகைப் பணியிலுமிருந்ததால் வேலூரில் அனைத்து உணவுவிடுதிகளிலும் சமைக்கப்படும் உணவு வகைகள் பற்றி அறிவேன். அப்போதைய புகழ் பெற்ற கன்னா ஓட்டலில் பாகற்காய் சாம்பார் கூடப் போட்டிருக்கிறார்கள். கோவைக்காய் கூட்டு, பொரியல், சாம்பார் எதுவும் எந்த உணவுவிடுதியிலும் பார்த்ததாக நினைவில்லை.
1995 இல் குடும்பச் சுற்றுலாவாக மைசூர், கோவா, ஹம்பி சென்றிருந்தோம். கோவா செல்லும் வழியில் ஒரு உணவுவிடுதியில் மதிய உணவின் போது சக்கை(பலாக்காய்)யும் பெரும்பயறும் போட்டு ஒரு குழம்பும் கோவைக்காய் வதக்கலும் பரிமாறினார்கள். இரண்டுமே புது வகையாக வேண்டுமளவு உண்ணத்தக்கதான சுவையில் இருந்தன. கோவைக்காய்களை நீளவாக்கில் மூன்று அல்லது நான்கு துண்டுகளாக அரிந்து எண்ணெயில் வதக்கி, தேங்காய் சீரகம் அரைத்துப்போட்டிருந்தனர். அந்தப் பக்குவத்தில் எங்கள் குடும்பங்களில் கத்தரிக்காய் வதக்குவதுண்டு. கத்தரிக்காயில் இல்லாத மென்புளிப்புச் சுவையும் சிறிது அதிகமான கடினத்தன்மையும் கோவைக்காய் வதக்கலுக்கு அதிகச் சுவையைக் கொடுக்கின்றது.
வேலூர் மற்றும் சென்னைக் காய்கறிக்கடைகளில் கோவைக்காய் எப்போதும் கிடைப்பதால், கோவைக்காயை மேற்சொன்ன பக்குவத்தில் சமைத்து உண்ணத் தொடங்கினோம்.
1997 இல் சர்க்கரை நோய் இருப்பதாகவும் மாத்திரை உட்கொள்வதோடு உணவு முறையிலும் கட்டுப்பாடுகள் வேண்டுமெனத் தெரிவித்தனர்.
சி.எம்.சியில் உணவுப் பட்டியல் ஒன்றும் கொடுத்தனர். அதன்படி 1997 இல் நான் உணவாக எடுத்துக்கொண்டிருந்த மாவுப்பொருள் உணவில் பாதியும் அதை ஈடுகட்டுவதற்குக் காய்கறியும் சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தினர். ஆறு இட்லியை மூன்றாகக் குறைத்துக்கொண்டு மீதி இடத்திற்கு முள்ளங்கி, காரட், வெள்ளரி போன்ற பச்சைக்காய்கறியும் சாம்பார்க் காய்கள், கூட்டு முதலியவற்றையும் சேர்த்துக்கொண்டேன்.
மதிய உணவாக இரண்டு கப் சாதத்தை ஒரு கப் அளவாகக் குறைத்து ரசம் மற்றும் மோர் சாதத்தைத் தியாகம் செய்துவிட்டு பொரியல் மற்றும் கூட்டாக இரு காய்கறிகள் + சாம்பார் அல்லது குழம்புக்காய்கள் என மூன்று காய்களாக மாற்றிக்கொண்டேன். அதனால் கோவைக்காயை வாரத்திற்கு இரு முறையாவது உண்ணும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. அதனால் புதிய செய்முறைகளை முயற்சி செய்யவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
வட்டு வட்டாக அரிந்து வதக்கிப் பின் வேகும் அளவுக்குத் தேவையான தண்ணீர் ஊற்றி வேகவைத்து, பாசிப்பருப்பு, தேங்காய், சீரகம், மஞ்சள்பொடி மற்றும் சிறிதளவாக மிளகாய்ப்பொடி சேர்த்து வதக்கிப் பொரியலாக்கிப் பயன்படுத்தினோம்.
ஒரு முழு வெங்காயம் வெட்டிப்போட்டுத் தாளித்து, அதனோடு வட்டுவட்டாக அரிந்த கோவைக்காய், மஞ்சள் பொடி, சிறிது மிளகாய்ப்பொடி, சீரகப்பொடி சேர்த்து வதக்கித் தேவையான தண்ணீரைத் தெளித்துத் தெளித்து வதக்கி வேகவைக்கும் தேங்காய், பருப்பு இல்லாத பொரியலுக்கும் விரும்பிச் சாப்பிடும் சுவை கிடைத்துவிடுகிறது.
மதிய உணவுக்கான சாம்பாரில் கோவைக்காய், காரட், குடமிளகாய் (Capsicum) மூன்று மட்டும் போட்டுச் செய்துபார்த்தபோது, அந்த சாம்பாருக்கென ஒரு தனிச் சுவை உருவாகிறது.
கோவைக்காயில் பி1, பி2, பி3, சி உயிர்ச்சத்துக்களும், இரும்பு, சுண்ணாம்பு மற்றும் பொட்டாசியம் சத்துக்களும் கார்போ ஹைட்ரேட், புரோட்டீன் மற்றும் நார்ச்சத்துகளும் உள்ளன.
கோவைக்காயில், கல்லீரல் சுரப்புக்குத் தேவையான Glucose-6-phosphatase இருப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. நமது தமிழ் மற்றும் ஆயுர்வேத சிகிச்சை முறையில் கோவைக்காய் சர்க்கரை நோய்க்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. Glucose-6-phosphatase தான் இன்சுலின் சுரப்பினை அதிகப்படுத்துவதற்குக் காரணமாக அமைகிறதென்றும் ஆய்வில் கண்டுபிடித்துள்ளனர்.
கோவைக்காய் சோர்வை அகற்றுவதாகவும், சிறுநீரகக் கற்கள் உருவாகாமல் தடுப்பதாகவும் நரம்பு மண்டலம் மற்றும் உடலின் உயிரியக்கச் செயல்பாடுகளைச் சீரமைப்பதாகவும் குறிப்பிடுகின்றனர்.
வாரம் இருமுறையாவது கோவைக்காயை உணவில் சேர்த்துக்கொள்வது சர்க்கரை நோயாளிகளுக்கு மிகவும் நல்லதெனத் தெரிய வருகிறது.
Major Nutrition
Iron, Fe 1.4 mg (17.50%)
Vitamin B2 0.08 mg (6.15%)
Vitamin B1 0.07 mg (5.83%)
Total dietary Fiber 1.6 g (4.21%)
Calcium, Ca 40 mg (4.00%)
Protein 1.2 g (2.40%)
Carbohydrate 3.1 g (2.38%)
Vitamin C 1.4 mg(1.56%)
Potassium, K 30 mg (0.64%)
Vitamin B3 0.07 mg (0.44%)
Health Benefits
• Prevents Kidney Stones
• Fatigue
• Protects the Nervous System
• Maintains a Healthy Metabolism
• Fiber keeps the digestive tract healthy
Calories in 1cup (100gm) 18
முகநூலில் 22.05.18 ல் பதிவு. விருப்பம் 98 பகிர்வு 23, பின்னூட்டம் 24 

Tuesday, 22 May 2018

செம்மொழித் தமிழ், முத்தொள்ளாயிரக் காட்சிகள்

யானையும் கண்புதைக்கும் போர்க்களம்
யானையும் கண்புதைக்கும் போர்க்களம்
போர் முடிந்த நாளின் இறுதியில் மரணமுற்ற வீரர்களின் மனைவியர் எரிபுகுகின்றனர். அதைக் கண்ணுறும் மன்னனும் தன் மேலாடையால் கண்களைத் துடைக்கிறான். அந்தக்களத்தில் பகைவரின் யானைகளும் வெட்டுண்டு செத்துக்கிடக்கின்றன. அவற்றைப் பார்த்து மன்னனின் யானையும் அழுகிறது.
இப்படியொரு காட்சியினை முத்தொள்ளாயிரம் காட்டுகிறது.
பாடல் :
ஏனைய பெண்டிர் எரிமூழ்கக் கண்டுதன்
தானையாற் கண்புதைத்தான் தார்வழுதி – யானையும்
புல்லார் பிடிபுலம்பத் தன்கண் புதைத்தே
பல்யானை அட்ட களத்து.
- 109, முத்தொள்ளாயிரம்

யானை நாணிநின்ற ஒரு காட்சி :
எதிரி நாட்டின் கோட்டை மதில்கள் மீது மோதி மோதி உடைத்துத் தள்ளியதில் களிற்று யானையின் கொம்பு உடைந்ததோடு, பகை அரசர்களின் மணிமுடி தரித்த தலைகளை இடறியதில் நகங்களும் தேய்ந்து போயினவாம், உடைந்த கொம்புகளோடும் தேய்ந்த நகங்களோடும் தன் பிடியின் முன்பு போய் நிற்க நாணிய அக்களிறு புறங்கடையில் போய் நின்றதாம்.
பாடல் :
கொடி மதில் பாய்ந்திற்ற கோடும் அரசர்
முடியிடறித் தேய்ந்த நகமும் - பிடிமுன்பு
பொல்லாமை நாணிப் புறங்கடை நின்றதே
கல்லார் தோட் கிள்ளி களிறு.
- 48, முத்தொள்ளாயிரம்.
தன் முறிந்த கோட்டினைப் பிடிமுன் காட்டுவதற்கு நாணிய அக்களிறு, முடியுடை மன்னரைக் குத்தி அவர் தம் குடலால் தன் கோடுகளை மறைத்துக்கொண்டதாக இன்னொரு பாடல் :
அடுமதில் பாய அழிந்த தன் கோட்டைப்
பிடிமுன் பழகுதலில் நாணி - முடியுடை
மன்னர் குடரால் மறைக்குமே செங்கனல் வேல்
தென்னவர் கோமான் களிறு.
-- 102. முத்தொள்ளாயிரம்.
போருக்குப் புறப்படுகிற களிற்றினைக் கண்டதும் புலால் உண்ணும் பறவைகள், பருந்துகள், நரி்களோடு பேய்மகளிரும் தமக்கு விருந்து கிடைக்கப்போவதை எண்ணி பெருமகிழ்வு கொள்கின்றனராம். போர்யானை களம் நோக்கி நடந்துவருகிற காட்சியைக் கண்ணுக்குக் கொண்டுவந்து பாருங்களேன். புலால் உண்ணும் பறவைகள் மகிழ்ந்து குரல் எழுப்ப, பருந்துகள் பின்தொடர, நரிகள் நான்குதிசையிலுமாக ஓடித் திரிய, அணிகலங்கள் ஆட வரும் பேய்மகளிர் மகிழ்ச்சிக் கூத்தாட, போர்யானை பெருமித த்தோடு வருகிறதாம்.
பாடல் :
பாற்றினம் ஆர்ப்பப் பருந்து வழிப்படர
நாற்றிசையும் ஓடி நரிகதிப்ப - ஆற்ற
அலங்கலம் பேய்மகளிர் ஆட வருமே
இலங்கிலை வேல் களிறு.
-- 50, முத்தொள்ளாயிரம்
( பாற்றினம் - புலாலுண்ணிப்பறவைகள், பேய்மகளிர் - பிணம் உண்ணும் மகளிர்)
முத்தொள்ளாயிரமும் செம்மொழித் தமிழ் இலக்கியங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
ம.வெ, பசுபதி பதிப்பாசிரியர், செம்மொழித்தமிழ் இலக்கண இலக்கியங்கள் -2010, தமிழ்ப்பல்கலைக் கழகம், தஞ்சாவூர்.

Thursday, 17 May 2018

பள்ளி நினைவுகள்


பள்ளி நினைவுகள்

ச.ஆறுமுகம் பிள்ளை முதுகலை(பொது நிர்வாகம்); முதுகலை (தமிழ்)
வட்டாட்சியர் (பணிநிறைவு)
(தமிழக அரசின் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் விருது பெற்றவர்.)

எனக்கு நான்கு வயதே ஆகியிருக்கும்போது பூஜைவைப்பு முடிந்த மறுநாள் காலையில், புது காக்கி நிக்கரும் பிஸ்கெட் நிற சட்டையும் அணிந்து, பிள்ளையார் கோயிலில் பூஜை முடித்து, பாயாசம் குடித்த கையோடு  அப்பாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு பள்ளிக்குச் சென்றதும் பள்ளிக்குள் டிரில் மாஸ்டர் இலட்சுமணன் பிள்ளை முன் நின்று வயது விசாரிப்பு முடிந்து, ஐந்து வயது முடிந்துவிட்டதாகச் சேர்க்கை ஆகி, முதல் வகுப்பில் செங்கல் தளம் பாவி, அங்கங்கே உடைந்து மண்தரையுமாக இருந்த அறைக்குள் அமரவைத்ததும் நன்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. முதல் வகுப்புக்கு பெஞ்சு எதுவும் கிடையாது. தரையில் தான் அமரவேண்டும். முதல் வகுப்பில் இரண்டு பிரிவுகள்; இரண்டும் அடுத்தடுத்ததாகத் தான் இருந்தன. எனது வகுப்புக்கு சிவகாமி என்பவரும் இன்னொரு பிரிவுக்கு சுகுமாரி என்பவரும் ஆசிரியைகளாக இருந்தனர்.

முதல் நாளில் எனக்கு அருகில் இருந்த பையன் என்னை விடவும் பெரியவனாக இருந்தான். அவன் சட்டை ஏதும் போட்டிருக்கவில்லை. அழுக்கு நிக்கரின் இருமுனைகளையும் இடுப்புக்குக் கீழாக, அரை முடிச்சாக இறுக்கிக் கட்டியிருந்தான். நான்தான் சம்மணமிட்டு அமர்ந்திருந்தேன். அவன் கால்களை நீட்டி விரித்தவாறுதான் இருந்தான்; நேராக எனது சட்டையைத் தடவி, ”போத்தி, பைக்குள்ள என்ன வச்சிருக்கேரு,” எனக் கேட்டுக்கொண்டே என் பைக்குள் துளாவி, சோற்றுப் பருக்கை ஒன்றை எடுத்துக் காட்டி, “பரவால்லையே, போத்தி தினமும் எனக்கு உம்ம பைக்குள்ள போட்டு சோறு எடுத்து வருவேரா?” என்றவன் அந்தக் காய்ந்த பாயாசப் பருக்கையை அப்படியே வாயில் போட்டு மென்றுதின்றான். எனக்குத் திகைப்பாக இருந்தது. நான் எதுவுமே பேசவில்லை. `சரி, இரண்டு பேரும் விளையாடலாம்` என்றவன் நொண்டிச் சாமி விளையாடலாமா? எனக் கேட்டான். அது எனக்குத் தெரியாது; அதனால் நான் மண்ணாகத் தான் இருந்தேன். ”சரி, உமக்கு அதைச் சொல்லித் தாரேன்,” என்றவன் இடது கைச் சுண்டுவிரல் மீது அடுத்த விரலைக் கொக்கி போட்டு மேலேற்றினான். அப்படியே ஒவ்வொரு விரலாக மேலே மேலே ஏற்றியவன் கோணையாக இருந்த அந்தக் கைவிரல்களோடு பெருவிரலையும் ஒட்டிக்கொண்டான். அதைப் போலவே வலது கைவிரல்களையும் ஒன்றன் மேலொன்றாகக் கொக்கி சேர்த்துச் சப்பாணி போலான இருகைகளையும் கும்பிடுவது போல வைத்துக்கொண்டு, ‘நொண்டி சாமியக் கும்பிடப் போனேன், கை நொண்டியாகிப் போச்சு” என்றவன், நொண்டிக்கையை என் முகத்துக்கு நேராக ஆட்டி, இப்படியும் அப்படியுமாகத் திருப்பிக்கொண்டே அதே பாட்டைத் திருப்பித் திருப்பிப் பாடினான். அவன் முகம் வேறு நொண்டிக்கையாகிப் போன வேதனையைக் காட்டியது. இந்த விளையாட்டு தெரியாத நான் அவன் கை உண்மையிலேயே நொண்டியாகித்தான் விட்டதோ எனப் பரக்கப் பரக்க விழிக்கும்போதே, பொசுக்கென்று கைகளைப் பின்பக்கம் கொண்டு சென்றவன்  விரிந்த விரல்களோடு கைகளை என் முகத்தின் முன்னால் காட்டி ஆட்டிக்கொண்டே, ‘நல்ல சாமியக் கும்பிடப் போனேன், நல்ல கையாகிப் போச்சு,” என்று ராகமாகச் சொன்னான். அன்று எனக்குத் தோன்றியது : என்னைவிட அவன் விவரமானவன், எனக்குத் தெரிந்ததைவிட அவனுக்கு அதிகம் தெரிந்திருக்கிறது. அன்றிலிருந்து இன்று வரைக்கும் என்னைவிட எல்லோரும் விவரமானவர்கள்; எல்லோருக்கும் எல்லாம் தெரியும் என்ற நினைப்பு  மாறியதேயில்லை. நண்பர்கள், உறவுகள், தினமும் காணுகிற பிற மனிதர்கள், என எல்லோரிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்பவனாகவே இன்றும் இருக்கிறேன்.

அந்த முதல் நாளுக்குப் பிறகு அவனைப் பள்ளியில் பார்த்ததாக நினைவு இல்லை. ஆனால், பின்னால் ஒருநாள் நான் அப்பாவுடன் வயலுக்குச் செல்லும்போது நம்பிகுளத்துச் சாலை, புதுக்குளம் ரோட்டுக்கு ஏறுகின்ற வளைவில் அவனையும் அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு சிறுமியும் எதிரில் வந்ததைப் பார்த்தேன். அவன் கழுத்தில் இருபுறமுமாக உயிருள்ள தண்ணீர்ப் பாம்பு ஒன்று நெளிந்துகொண்டிருந்தது. அந்தச் சிறுமியின் கழுத்தில் தண்டினை ஒடித்துச் சங்கிலியாகத் தொடுத்த ஆம்பல் பூ ஒன்று தொங்கியது. அதன் பிறகு அவனை எங்கும் பார்க்கவில்லை. அவன் பெயர் என்னவாயிருக்குமென்று பலமுறை யோசித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். பூதத்தான், புதுக்குணத்தான், யோசேப்பு, மார்க்கு, குணசேகரன், கருப்பையா …. ஊகூம், எனது முதல் ஆசானான அவனது பெயரை மறந்ததற்காக நான் இப்போதும் என்னை நொந்துகொள்கிறேன்.

பள்ளி விடுமுறை விட்ட ஒரு நாளில் அம்மா, அப்பா, எல்லோருமாக எங்கேயோ புறப்பட்டிருந்தோம். நான்கு மணி பேருந்து வரவில்லை. வயல் பத்து பாதைக்கு நடந்து, செக்கடி வழியாக மேலாறு தாண்டி, வீரணமங்கலம் பேருந்து நிறுத்தத்தில் கரையேறும்போது இரண்டு ஆசிரியைகளும் இறச்சகுளத்துக்கு நடந்து செல்வதைக் கண்டதும் ஓடியே போய், எங்க டீச்சர், எங்க டீச்சர் என்று சிவகாமி டீச்சரின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஆடியது நினைவுக்கு வருகிறது. அம்மா, அப்பா அவர்களிடம் ஏதோ பேசினார்கள். பய பரவால்லையே, பயமில்லாம இருக்கானே என்றவர்கள் அந்த இரு ஆசிரியைகளுக்கும் மணமாகவில்லையென்றும் அவர்களின் சாதி குறித்தும் பேசிக்கொண்டதும் நினைவிலிருக்கிறது.

அடுத்த நினைவு என்றால், எனது இரண்டாம் வகுப்பு; வகுப்பாசிரியர், வேலாயுதப் பெருமாள் பிள்ளை, டிரில் மாஸ்டர் இலட்சுமணன் பிள்ளை, இருவருடன் இன்னும் ஒரு சிலருமாக என் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தார்கள்; தலைமை ஆசிரியர் ஜோஷ்வா கமலம் வந்தாரா என்பது நினைவில்லை. பள்ளிக்குப் புதிய கட்டிடம் கட்டுவதற்காக நன்கொடை கேட்டார்கள். அப்பாவுக்கு சுத்தமாகக் காது கேட்காது. நான் அப்பாவின் கையைப் பிடித்து நிறையக் கொடுக்கச் சொல்லிச் சைகை காட்டினேன். அப்பா பத்து ரூபாய் கொடுத்தார்கள். வந்தவர்கள் வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். நான் அப்பாவிடம், கூடக் கொடுத்திருக்கலாமேயென்றேன். அப்பா சிரித்துக்கொண்டே, ‘நீ படிச்சு வேலைக்குப்போவையில்லா, அப்ப நிறையக் கொடு,’’ என்றது நினைவிருக்கிறது. புதிய கட்டிடம் கட்டி முடித்து திறப்பு விழா நடந்தது. அன்று `வேலுத்தம்பித் தளவாய்` நாடகம் நடத்தப்பட்டதும் நினைவில் வருகிறது. திறப்பு விழாவுக்கும் பின்னர் ஒருநாள் தலைமை ஆசிரியர் ஜேசுதாசன் மற்றும் ஆசிரியர்கள் நன்கொடை விவரம், செலவு அனைத்தையும் கணக்கெழுதி அச்சிட்டு வெள்ளை நிறத்தில் நான்கு பக்க நோட்டீசாகக் கொடுத்தார்கள். அந்த நோட்டீசை அப்பா கையில் வைத்திருக்கும்போதே, படிப்புரையில் அவர் பின்பக்கமாக நின்று நானும் பார்த்தேன். ஊர்வகையிலிருந்து 15,000 கொடுத்திருக்கிறார்கள். கிருஷ்ணன் கோவில் டிரஸ்டில் 1000 கொடுத்திருக்கிறார்கள்; வேறு பெரிய வீடுகளிலெல்லாம் 100, 150 தான் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அப்பாத்துரை பார்த்தியார் மட்டும் ரூ 1000 கொடுத்திருக்கிறார், அய்யர் ஒன்றும் அவ்வளவு பணக்காரர் இல்லை; அவர் அவ்வளவு கொடுத்திருப்பது ரொம்பப் பெரிசுதான் என அப்பா புகழ்ந்ததும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அன்று முதல் அப்பாத்துரை அய்யர் வீட்டு வாசலைக் கடக்கும் போதெல்லாம் எனக்கு ஒரு உயர் எண்ணம் எழுவதுண்டு. அவரது மகன் பத்து என்ற பத்மநாபன் ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்து பதினொன்று வரையில் என்னுடன்தான் படித்தான். ஒரே பெஞ்ச் தான்; பிறகு வாழ்க்கைச் சுழலில் எங்கெங்கோ சென்றுவிடுகிறோம்; நினைவுகள் மட்டுமே துணையாக மிஞ்சுகின்றன. 1950 களில் உயர்நிலைப் பள்ளிக்காக அந்தக் கட்டிடம் கட்டுவதற்கு மனையும் ரூ 15,000 மும் ஊர்வகையில் கொடுத்து, எங்களின் தந்தை தலைமுறையினர் ஆற்றிய அறிவுப்பணிக்கு ஈடு ஏது இருக்க முடியும்! (அன்று ஒரு கோட்டை நெல்லின் விலை ரூ 5 அல்லது பத்துக்குள் தான் இருந்திருக்கும்.)

ஐந்தாம் வகுப்பு வரையிலான ஆசிரியர்களாக வேலாயுதப் பெருமாள் பிள்ளை, சவரி முத்து, வேலாயுதம், பிச்சை ஆகியோரும் அதைத் தொடர்ந்த வகுப்புகளுக்கு பாடம் நடத்தியவர்களில் சங்கர மூர்த்தி, நீதி நாயகம், இந்தி ஆசிரியை சுமன் நினைவில் நிற்கின்றனர். இன்னொரு ஆசிரியர் கொச்சங்காய் மண்டை ( முன் நெற்றியில் இருபுறமும் புடைத்திருந்ததால் எங்கள் குறும்புக்கார அண்ணன்கள் அப்படிப் பெயரிட்டு அழைத்தனர்.) மன்னிக்கவும், அந்த ஆசிரியரின் பெயரை மறந்ததற்காக எனக்கு என்ன தண்டனை வேண்டுமானாலும் அளிக்கலாம். வெள்ளை ஜிப்பா, வேட்டியுடன் அப்பெருமகன் எனது ஏழாம் வகுப்பில் பூகோளம் பாடம் நடத்திய ஈடுபாடும் அக்கறையும்  இப்போதும் என் கண் முன்னால் நிற்கிறது. தலைமை ஆசிரியர் அல்லாமல் பள்ளிக்கு முதன் முதலாக முழுநீளக் காற்சட்டையும் மேற்சட்டையும் அணிந்து டிப்டாப்பாக வந்தவர் சுப்பையா என்ற ஆசிரியர். அவரது படைப்பூக்க ஆர்வத்தால்  வகுப்புத் தேர்வுகளுக்கும் அச்சடித்த கேள்வித்தாள், மாறுபட்ட கட்டுரை எழுத்து முறை, வகுப்பை கட்டபொம்மன், சிவாஜி என இரண்டு அணியாகப் பிரித்து மாணவர்களுக்குள் ஆரோக்கியமான போட்டி ஏற்படச் செய்தது, சிறப்பு அக்கறை மேற்கொண்டு அனைவரையும் நன்கு படிக்கச் செய்வது  என அதிகப்பணியை இழுத்துப் போட்டுச் செய்தவர். தேர்வு இல்லாத குடிமைப்பயிற்சி வகுப்புக்கு டிரில் மாஸ்டர் கொடுத்த அழுத்தம், அதற்காக அவரது முன் தயாரிப்புகள், அந்த வகுப்பினை அவர் ஆங்கிலத்தில் நிகழ்த்திய விதம் இப்போதும் அயரவைக்கிறது; ஆனால், அதுதானே குடிமகனாக நாம் தேசத்திற்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமையை உணரவைத்திருக்கிறது. எட்டாம் வகுப்பிலிருந்தே மாணவர்கள் ஆங்கில இலக்கணத்தில் நல்ல பயிற்சி அளிக்கப்படவேண்டுமென்பதற்காக வாரத்தில் இரண்டு வகுப்புகளை அதற்கென ஒதுக்கிக் கொடுத்து, பயிற்சியளிக்கும் பொறுப்பு அப்போதைய பட்டதாரி ஆசிரியரான திரு வி. சுவாமி அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அப்போதே ரென் & மார்ட்டின் வைத்துக்கொண்டு, அதன் செய்முறைப் பயிற்சிகளையெல்லாம் எங்களுக்கு விளக்கிய அவரது அயராத முயற்சி ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்பும் அதிலும் குறிப்பாக மொழிபெயர்ப்பில் ஈடுபடும் எனக்கு இப்போதும் ஒளிவிளக்காகத் திகழ்கிறது என நன்றியுடன் குறிப்பிட விழைகின்றேன்.

திரு. வி. சுவாமி அவர்களிடம், எட்டு, ஒன்பது, பத்து, பதினொன்று என நான்கு ஆண்டுகள் பயிற்சி பெறும் நல் வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிட்டியது. அவர் பாடம் நடத்தும் முறையே தனி. ஆங்கிலம், வரலாறு புவியியல் பாடங்களை பதினொன்றாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வுக்கான வினாத்தாள் மற்றும் விடைத்தாள்களைப் பெற்று அதனடிப்படையில் பாடத்திட்டத்தை ஒழுங்கமைத்து, விளக்குவது அவருடைய தனிப்பாணி. பாடக் குறிப்புகளை அவர் வாசிக்கும் போதே, மாணவர்கள் புரிந்து எழுதுகின்றனரா அல்லது இயந்திரத்தனமாக எழுதிச் செல்கிறார்களா என்பதைக்கூட இடையிடையே நோட்டமிட்டு உறுதி செய்வார். எடுத்துக்காட்டாக ஆங்கிலக் கட்டுரைக்கு குறிப்பெழுதிச் செல்கையில் are, or போன்றவற்றை ஆர் என்றுதானே உச்சரிப்போம்; ஆனால் எழுதும் போது உரிய முறையில் எழுதினராவெனக் கேட்கவும் பார்க்கவும் செய்வார். மிகவும் கண்டிப்பானவர்; மிகப்பெரிய கனத்த கம்பால் அடித்துத் தண்டனை வழங்கத் தயங்காதவர்; எனினும் அவரது வகுப்புகள் மிகவும் சுவாரசியமானவையாகவே மாணவர்களால் கருதப்பட்டன. நாங்கள் அப்போது 30 பேர்கள் பொதுத் தேர்வு எழுதியதில் 28 பேர் வெற்றி பெற்றோம். அந்தக் காலத்தில் அது மிகப்பெரிய வெற்றி. எங்களுக்கு முந்தைய ஆண்டுக்கு முந்தைய ஆண்டில் முப்பதுக்கு நான்கு பேர் மட்டுமே வெற்றி பெற்றிருந்தார்கள்.
எங்கள் ஆசிரியர்கள் திரு சுவாமி, அறிவியல் ஆசிரியர் வேலப்பன் என்ற சுப்பிரமணிய பிள்ளை, கணித ஆசிரியர் சந்திரா, தலைமை ஆசிரியர் ஞானசிரோன்மணி என அநேகமாக, எல்லோருமே (விதிவிலக்குகள் ஒன்றிரண்டு எப்போதுமே இருப்பதுதான்; அதைக் கணக்கில் கொள்ளவேண்டுமா, என்ன?) மிக எளிமையானவர்களாக, எளிதில் அணுகத் தக்கவர்களாக, கண்ணும் கருத்துமாகப் பணியாற்றுவதைத் தலையாய கடமையென உணர்ந்ததோடு, அதனை உணர்த்துவதையும் தலைமேற் பணியாகக் கடைப்பிடிப்பவர்களாக இருந்தனர். என்னைப் பொறுத்தவரையில் எல்லோருக்கும் செல்லப் பிள்ளையாக இருந்ததாகவே உணர்கிறேன். பள்ளியில் எந்த ஆசிரியரைக் கண்டும் எனக்கு அச்சம் தோன்றியதில்லை. பள்ளியில் அல்லாமல் வேற்றிடங்களில் சந்திக்க நேரும்போதும் நான் எவ்விதமான கூச்ச உணர்வும் கொண்டதில்லை.  கடமை, நேர்மை, பணிப்பண்பாடு, விடா முயற்சி போன்ற அனைத்தும்  நான் அவர்களிடமிருந்து பெற்றதென்றே உணர்கிறேன். இப்பள்ளியில் நான் பெற்ற பதினோராண்டுப் பயிற்சியும் தாழக்குடி மக்களிடம் நான் கற்றுக்கொண்ட நன்னெறி வாழ்க்கையும் என்னை நல்லதொரு கடமை தவறாத அரசுப் பணியாளனாக, நேர்மையுடன் மக்கள் பிரச்னைகளை அணுகும் பக்குவத்தை எனக்குள் ஏற்படுத்தி, முப்பதாண்டு வருவாய்த்துறைப் பணியை முடித்து மனநிறைவோடு ஓய்வுபெற வைத்துள்ளது. 

எனது மூத்த தலைமுறையினரின் அறிவுத்திறத்தால் உருவான கிருஷ்ணவிலாசம் நூலகத்தில் நான் பெற்ற உலக இலக்கியப் பரிச்சயம் எனக்கு அரசிடமிருந்து சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் என்ற விருதினையும் பெற்றுத் தந்துள்ளது. இப்பள்ளியும் நூற்றாண்டு காணும் நூலகமும் பெருமைக்குரியவை; அவற்றைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் காப்பாற்றி அடுத்த தலைமுறையிடம் ஒப்படைக்க வேண்டியதும் நமது கடமை.

பள்ளியைப் பற்றிய நினைவாக ஒளவையார் பிள்ளைத் தாத்தாவைக் குறிப்பிடாவிட்டால் எப்படி நிறைவு பெறும்? வெள்ளை வேட்டி, கதர்ச்சட்டை, கறுப்புக்குடை சகிதம் தினசரி பள்ளி வளாகத்தில் காணப்பட்ட அவர் கட்டிடப் பணி முதலான அனைத்தையும் மேற்பார்வையிடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.                  

கேரளப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்த்துறைத் தலைவராகப் பணியாற்றியவரும் மாபெரும் தமிழ்ப் பேரறிஞரும் தமிழ் இலக்கண நூல்களை மலையாளத்துக்கும் மலையாளத்தின் பல நூல்களை தமிழுக்கு மொழிபெயர்த்தவரும் தமிழின் நவீனப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான நகுலனின் நண்பரும் புதுக்கவிதைகள் படைத்தவருமான திரு மா. இளைய பெருமாள் அவர்களின் தந்தையான திரு மாணிக்கவாசகம் பிள்ளையும் பள்ளிக்கு அவ்வப்போது வந்து தலைமை ஆசிரியர் மற்றும் ஆசிரியர்களுடன் உரையாடிச் செல்வதைக் கவனித்திருக்கிறேன்.  

நூற்றாண்டு விழாக் காணும் இந்நாளில் முன்னாள் மாணவர்களும் இன்றைய பெற்றோரும் இப்பள்ளியின் மீது கொண்டுள்ள அக்கறையினால் ஸ்மார்ட் வகுப்பறைகளும் நூலகமுமாகத் திகழ்வது பெருமகிழ்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது.

பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் தலைவர், உறுப்பினர்கள், பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர் மற்றும் அனைத்து ஆசிரியப் பெருமக்கள் மற்றும் அனைத்து ஊழியர்களுக்கும் நல்வாழ்த்துக்களை உரித்தாக்கி மகிழ்கிறேன்.
அன்புடன்,
ச.ஆறுமுகம்.

Tuesday, 15 May 2018

ஜிம்பாப்வே சிறுகதை - இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள், ஆப்பிரிக்க அதிபர் அவர்களே, - நோவயலெட் புலவாயோ


இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள், ஆப்பிரிக்க அதிபர் அவர்களே!  Happy Birthday Africa President by NoViolet Bulawayo
ஆங்கிலம் : நோவயலெட் புலவாயோ (ஜிம்பாப்வே)
தமிழில் ச.ஆறுமுகம்.
Noviolet
ஜிம்பாப்வேயில் பிறந்து வளர்ந்த புலவாயோ அமெரிக்காவின் கார்நெல் பல்கலைக்கழகத்தில் நுண்கலைகள் பிரிவில் ஆக்கபூர்வப் படைப்பியலில் 2010 இல் முதுகலைப் பட்டம் (Master of Fine Arts in Creative Writing) பெற்றவர். இவரது Hitting Budapest சிறுகதை ஆப்பிரிக்க ஆங்கிலத்தில் சிறந்த சிறுகதைகளுக்கான கெய்ன் விருதினை வென்றது. அதன் தொடர்ச்சியாக 2013 இல் அவர் வெளியிட்ட We Need New Names நாவல் மான் புக்கர் விருதுக்கான குறும்பட்டியலில் இடம்பெற்றது. தற்போது ஸ்டான்போர்டு பல்கலைக் கழகத்தில் பணிபுரிகிறார்.
இவரது முதல் கதை Hitting Budapest தமிழிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. அதே கதைமாந்தர்களே இடம்பெறும் Happy Birthday Africa President சிறுகதை தற்போது தமிழில் தரப்படுகிறது.
**** 


அதிபர் எல்லோருக்கும் மேலாகக் கைமுஷ்டியை உயர்த்தி நிற்பதைக் காண நாங்கள் 10 ஆம் எண்ணுக்குச் சென்றோம். கடந்த ஞாயிறன்று விபத்தில் தீப்பிடித்த மின்நிலையத்தைச் சுற்றியுள்ள பெரிய சுவரில், நீலநிற ஜியோஜா தேவாலயத்தின் உயரமான வாயிற்கதவுகளில், நாங்கள் பம்பரம் விளையாடும் இடத்திலுள்ள பெரிய தூணில் , கிளிஃப்போர்டு முடிவெட்டும் கூடத்தில், வயதான பெண்கள் எல்லா வகையான பொருட்களையும் விற்கும் ஒட்டுக் கடைகளின் சுற்றுச்சுவரில், நகரத்துக்குச் செல்லும் பயண உந்துகளுக்காகக் காத்திருக்கும் நிழற்கூடத்தின் உட்புறமும் வெளிப்புறமும், முக்கியச் சாலையோர மரங்களில் – என எல்லா இடங்களிலும் சுவரொட்டிகள் தெரிந்தன. நாங்கள் மின்நிலையச் சுவர் அருகில் நெருக்கமாக நின்று தலைகளைத் திருப்பித் திருப்பி எல்லா சுவரொட்டிகளையும், அவையனைத்தும் ஒன்றாகவே இருந்தாலும், ஒவ்வொன்றாக, ஒன்றுவிடாமல் பார்த்தோம்.
கடவுளறிவார் சொல்கிறான், அவரைக்கொண்டு போய் அவ்வளவு உயரத்தில் வைத்தது யார்? எதற்காக அங்கே கொண்டுபோய் வைத்திருக்கிறார்கள்?         
 அதெல்லாம் சரிதான், அது யாரோட முகம்னு சொல், பார்ப்போம், உங்க அப்பாவுடையதா? என்கிறான், வேசிமகன். அவன், அதிபரை உற்றுப் பார்ப்பதற்காக, கடவுளறிவாரை வழியிலிருந்தும் நெட்டித் தள்ளுகிறான். அது அதிகாலை தானென்றாலும், நாங்கள் என்னமோ கடன்காரர்கள் போல வெயில் எங்கள் தலைக்கு மேல் வந்துநின்று வறுத்தெடுக்கிறது. தூரத்தில் வானொலிகள் காலைச் செய்திகளைக் கரகரத்த குரலில் உரத்துச் சொன்னாலும் அந்தச் சத்தம்  நிற்பதற்கு நெடுநேரம் ஆகவில்லை. முன்பென்றால் மக்கள் மின்வெட்டு பற்றிப் பைத்தியக்காரர்கள் போல் பல குரல்களில் பேசுவதைக் கேட்பீர்கள், ஆனால் இனிமேல் அதற்கு இடமேயில்லை.
முக்கியச் சாலையில், கார்கள் குடித்திருப்பதைப் போல, குழிப்பள்ளங்களில் தட்டுத் தடுமாறிச் செல்கின்றன. அவை எங்களை நெருங்கும்போது அவற்றின் சாளரங்களிலிருந்து தலைகள் முளைத்து எங்களைப் பார்க்கின்றன. நாங்கள் சுவரொட்டிகளிலிருந்தும் திரும்பி நின்று வெய்யிலை எங்கள் முகத்தில் தாங்கிக் கண்களை விரித்து, இடுப்பில் கைகளை வைத்து, வீராதி வீரர்களாக, அந்தச் சுவரொட்டிகளை நாங்களே தயாரித்து ஒட்டியது போலப் பார்க்கிறோம். அவ்வப்போது சிலர் ஓவெனக் கத்துகிறார்கள், விசிலடிக்கிறார்கள், சிலர் எங்களை அங்கீகரிப்பதாகக் கை முஷ்டிகளை உயர்த்திக் காட்டுகிறார்கள்; நாங்களும் பதிலுக்கு கை முஷ்டிகளை உயர்த்திக்காட்டுகிறோம். இந்த இடத்தில் அதிபரின் கீழ் இப்படி நிற்பது எங்களுக்கு ஏதோ புதுமையாகவும் எங்கள் வயிற்றுப் பள்ளங்களுக்குள் ஏதோ நிறைவது போலவுமிருக்கிறது.
அந்த நம்பருக்கெல்லாம் அங்கே அவசியமேயில்லை, அது மொத்தத்தில் எல்லாவற்றையும் கெடுக்கத்தான் செய்கிறது என்கிறான் ஸ்போ, சுவரொட்டிகளைப் பார்த்துத் தலையாட்டி, உதடுகளைப் பிதுக்கிக்கொண்டே.  
அது தொண்ணூறு, உனக்குத் தெரியவில்லையா? என்கிறான் கடவுளறிவார்.
அது நமக்குத் தெரியத்தான் செய்கிறது, எந்த ஒரு அடிமுட்டாளும்கூட அதைச் சொல்வானென்கிறேன், நான்.
சரி, அது ஒரு நம்பர், அவ்வளவுதான். அது எதற்கு அங்கே தேவையில்லாமல், அதுமாதிரியே, அதற்கும் கொஞ்சம் மேலே பார், அந்த மஞ்சள் படம் 25 தானே, அதுக்கு மட்டும் ஏதோ அர்த்தமிருக்குமென்று யாராவது சொல்வார்களாயென்ன? என்கிறான், கடவுளறிவார்.  
 ஒருவேளை அது, அவருக்குப் பிடித்த நம்பராயிருக்கலாம், எனக்குப் பன்னிரண்டு போல –
நீங்கள் எல்லோருமே மரமண்டைகள், முதலில் பேச்சை நிறுத்துங்கள் என்கிறாள், சிப்போ. நானும் சிரித்து, கைகளால் கண்களுக்குத் தடுப்பு ஏற்படுத்தி, சேசுவே என்ன வெயில் என்கிறேன்.
அது அவருடைய வயது. நாளை அவருக்குப் பிறந்த நாளென்று உனக்குத் தெரியாதா? பீல்ட்ஸ் ஸ்டேடியத்தில் ஒரு பெரிய விருந்து இருக்குன்னு உனக்குத் தெரியாதா? அதுக்காகத்தான் இந்தச் சுவரொட்டிகளையெல்லாம் ஒட்டியிருக்காங்க என்கிறான் ஸ்டினா. அவன் சுவர் மேல் வசதியாகச் சாய்ந்துகொண்டு, அந்த வெயிலிலும் குளிர்வது போல உள்ளங்கைகளைத் தேய்த்துக்கொள்கிறான். நாங்கள் எங்கள் வாழ்க்கையில் இதுவரையில் அதிபரைப் பார்த்ததேயில்லாத மாதிரி, அவரை இப்போது புதிதாகப் பார்க்கிறோம்.  
 ஸ்டினாவுக்கு எல்லாமே தெரியும், ஆனா, இந்த ஒரு விஷயத்தில மட்டும் அவன் என்ன பேசுகிறானென்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லையென்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். நான் சொல்றது, எங்க கூலுத்தாத்தா இதுபோலப் பெரிய மனுசத் தோரணையெல்லாமில்லை; அவர் இன்னும் தொண்ணூறுக்குப் பக்கத்தில் கூட வரவில்லை. அவர் ஒரு வயதான மனிதர் போலத் தோன்றுகிறார் – உடம்பு முழுக்கக் கோடு கோடாகச் சுருக்கங்கள், வளைந்த முதுகு, வெள்ளை முடி. அவரது இடதுகால் மூட்டில் ஏதோ வலி, அம்மாவும் வேல, வேலன்னு வேலைசெய்யத் தான் செய்கிறாள். ஆனா தாத்தாவோட கால்ல செய்ய வேண்டிய ஆபரேசனுக்கு ஆஸ்பத்திரில கேக்குற பணத்தக் கொடுக்க முடியல. அதுவும் கூடச் சேர்ந்து கூலுத்தாத்தா ரொம்பவே கிழடாகத் தெரிகிறார். அதுவுமில்லாமல் அவர் எல்லா இடத்திலுமே தூங்கிவழிவதோடு, விஷயங்களை மறந்துவிட்டு, அர்த்தமற்ற பேச்சாகவே பேசுகிறார்; இன்றைக்குக் காலையில் பாருங்களேன், வீட்டில் பால் இல்லாததால் கடுங்காப்பி கொண்டுபோய்க் கொடுத்தேன்; அவர் என்னை உண்மையாகவே கடுங்கோபத்தில் முறைத்து, இப்படிப் பிச்சைக்காரன் போலச் சாப்பிடுவதில் என்ன அர்த்தமிருக்கிறது, இதற்காகவா போராடி அவ்வளவு செல்வத்தையும் பெற்றோமென்கிறார். நான் சிரிப்பை அடக்குவதற்காக, அடுத்த வீட்டு வாசலில் நான்க்கோ துணிகளுக்கு இஸ்திரி போடுவதைப் பார்க்கவே, தாத்தா சுத்த பைத்தியமென நான் நினைத்ததை அவர் கவனிக்கவில்லை.
அதிபர் எவ்வளவு அழகு, அவர் எனக்குத் தாத்தாவாக இருந்திருக்கக்கூடாதா? அவர் முகத்தில் பெரிய மடிப்புகளே இல்லை. அவரது கறுப்பு மேனி புத்தம் புதிதாக நல்ல வழவழப்பாக இருக்கிறது. மனிதத் தோல் மட்டும் விலைக்குக் கிடைப்பதாக இருந்தால் அவருடைய மேனியின் தோல் தான் உலகத்திலேயே யாராலும் வாங்க முடியாத அளவுக்கு விலை கூடியதாக இருக்கும். அழகாக வெட்டப்பட்டுள்ள அவருடைய தலைமுடியைத் தான் பாருங்களேன், மெல்லிய  ஒரு சிறு நரை; அதன் பக்கத்திலேயே முன்புறமாக, அவரது மூக்கிலிருந்து மேலுதட்டுக்கு இறங்கும் சிறுபட்டைக் கோடு போலவே உண்மையாகப் பளபளக்கும் கறுப்பு முடி. அப்புறம், இருக்கவே இருக்கிறது, பரிசுத்தப் பளபளப்புடன் கண்ணாடி, அவரது முகத்துக்கு, அது அப்படி ஒரு பொருத்தம். ஸ்டினா என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லட்டும், எனக்குக் கவலையில்லை, தொண்ணூறு வயதில் இப்படித் தெரிகிற ஒரு தாத்தாவை நான் பார்த்ததேயில்லை.
ஏய், இங்கப் போலீஸ் இருக்காங்க என்று ரோட்டினைச் சுட்டிக்காட்டிய ஸ்போ நேற்று நடந்ததுக்குப் பிறகு, இனிமேல் திரும்பி வரமாட்டாங்கனு நினைச்சேன் என்கிறான்.
அவங்க ஏன் வரமாட்டாங்க? இந்த ரோட்லதான் திருடங்களை எல்லாம் பெத்துப் போட்டிருக்காங்கனு சொல்ற முட்டாள்கள் இங்க தான இருக்கிறாங்க, அதைச் சொல்றன் என்கிறான் வேசிமகன். அவன் குரலில் அவ்வளவு வெறுப்பு, ஏதோ விஷத்தை மென்றுவிட்டதுபோல் வார்த்தைகளைத் துப்பினான், அவன்.
சாலை இறக்கத்தில் மிக அருகிலேயே, நகருக்குச் செல்லும் `கோம்பி` வேன்களுக்காக பயணிகள் காத்திருக்கும் சாலையோர நிழற்கூடத்தில் போக்குவரத்துக் காவலர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து நிற்கின்றனர். அவர்கள் அந்தக் கிறுக்குத்தனமான சுண்ணாம்பு நிறக் கைத்தொங்கல்களை அணிவதோடு, ஏதோ கதை எழுத எப்போதுமே தயாராயிருப்பதுபோல  பலகை, நோட்டுப் புத்தகம், பேனாக்களைச் சுமந்து திரிகின்றனர். அங்கே ஐந்து பேர் நிற்கின்றனர் – இருவர் பெண்கள், சாம்பல் நிறச்சட்டைக்கும் இரண்டு கால்பக்கமும் இந்தச் சரக்குப் பைகள் வைத்த கப்பற்படை காற்சட்டைக்கும் பொருத்தமாகத் தொப்பி அணிபவர்கள். ஆண்கள் உலர்ந்த இரத்த நிறத்தில் அரணக்காலணிகளும் சாம்பல்நிற மேற்சட்டையும், சாலைக் குழிப்பள்ளங்களுக்கிணையான காக்கி நிறத்தில் காற்சட்டையும் அணிகின்றனர். நகரத்திலிருந்து மூன்று கார்களும், நகரத்தை நோக்கி இரண்டு கார்களும் வரவே அவர்கள் தனித்தனியாகப் பிரிந்து செல்வதை நாங்கள் கவனிக்கிறோம்.  குட்டையான பெண் காவலர் ஏற்கெனவே மாநகரப் பேரவைச் சீருடையிலிருந்தவர்களை ஏற்றிவந்த லாரி ஒன்றை நிறுத்தக் கையாட்டிக் கொண்டிருந்தார்.
நகுலுலேக்கோ அண்ணன், சாலை மேட்டின் மேலாக வருவதை நாங்கள் பார்க்கிறோம். அவன் கழற்றவே கழற்றாத மலிவான மஞ்சள் நிற சைனாச் சட்டையைக்கொண்டும் அவனுடைய நடை மற்றும் அவன் முழங்கையில் எப்போதுமே தொங்கும் பாட்டரி ரேடியோலிருந்தும், அவன்தான் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். பல நாட்களாகவே வேலைசெய்யாத போக்குவரத்து விளக்குக் கம்பத்தைக் கடக்கும் அவன், எங்கள் பக்கமாக வந்து,  டவுன்ஸென்ட் சீருடைச் சிறுமிகள் அருகில் நிற்பதைப் பார்க்கிறோம். அவன் அவர்களிடம் உடலால் பேசத் தொடங்குகிறான். சிறுமிகள் அவர்களின் புத்தகப் பைகளைப் பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டு, வெறுமனே அவனைக் கவனிக்கின்றனர். அங்கு நின்ற, வளர்ந்த ஒரு சிறுமியை நோக்கி  நகூஸ்து அண்ணன் கையை நீட்டியபோது, அவன் ஒரு நாற்றம்பிடித்தவன் போல, அவள் ஒரு அடி பின்வாங்கினாள். அவன் அடுத்த சிறுமியை நோக்கிக் கையை நீட்டியபோது, அவளும் முதல் சிறுமி போலவே செய்ய, அது அப்படியே தொடர, நாங்கள் சிரிக்கத் தொடங்கினோம்; ஆனால், அவன் கண்ணில்படாத மாதிரி; அவன் கண்ணில் பட்டால் அவன் எங்களை என்ன செய்வானென்று எங்களுக்குத் தெரியும்.
கடைசியாக அவன், அந்தப் பெண்பிள்ளைகளிடம் கெட்டவார்த்தை சொல்வதாக வெறுங்கைகளை வீசிக் காட்டியதோடு, திரும்பி எங்களைப் பார்க்க, அந்தச் சாலை, குழிப்பள்ளங்கள், விளிம்பில் பெயர்ந்த கப்பித்தார் எல்லாமே அவன் ஒருவனுக்கே சொந்தம் போல ஒரு நடையில் வருவதைப் பார்க்கிறோம். கூப்பிடு தொலைவுக்கு வந்ததும் இப்போது அவன் கூறுவதைக் கவனிக்காத அந்தப் பெண்பிள்ளைகள் பக்கமாகத் திரும்பி நின்று கத்துகிறான், என்னமோ உங்க சாமானெல்லாம் வைரத்தில செஞ்சமாதிரி, உங்கள ஸ்கூலுக்கு யார் கூட்டிப்போவான்னு பாக்கலாம், மரமண்டைகளா!    
நகூஸ்து அண்ணன் அதிபரைப் பார்த்ததும், அவனுடைய ரேடியோவை வேசிமகன் கைகளில் திணித்துவிட்டு, சுவரை நோக்கி நடக்கிறான். `என் தந்தையே` என அவன் முணுமுணுப்பது எங்கள் காதுகளில் விழுகிறது. பின்னர், அவன் மிகுந்த மரியாதையுடன் தலை தாழ்த்தி , வணங்கிநிற்கிறான்.
அவன் பிரார்த்தனை செய்கிறானா? நாமும் எல்லோருமாகத் தலையைத் தாழ்த்தவேண்டுமா? என்கிறான், ஸ்போ.
அவன் அதிபரைச் சொல்கிறான், என்கிறான், ஸ்டினா.
என்ன, நகூஸ்து அண்ணனின் உண்மையான அப்பா, அதிபரா? எனக் கடவுளறிவார் கேட்க இல்லையென ஸ்டினா தலையசைக்கிறான். நான் ஒரே இடத்திலேயே நின்றாலும் காலை மாற்றிக்கொண்டேயிருக்கவேண்டியிருக்கிறது, பூமி அவ்வளவு சூடாக இருக்கிறது. அது தீயாகச் சுடுகிறது.
இவர் மனிதர், என நகூஸ்து, ஆட்காட்டி விரலை வளைத்து சுவரொட்டியில் தட்டித் தலையாட்டிக்கொண்டே சொல்கிறான். இவர், இந்த மனிதர் காலங் காலத்துக்கும் வாழ்க, மேன்மைதங்கிய அவர், இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள், ஆப்பிரிக்க அதிபர் அவர்களே, என்று சொல்கிறான். இப்போது அவன் கைமுஷ்டி, அதிபரின் கைமுஷ்டிக்கு இணையாக உயர்ந்து நிற்கிறது.  
அவன் அதன்பிறகு எங்களிடம் பேசவில்லை, அந்த வழியில் செல்கின்ற கார்களிடம், கார்களில் செல்வோரிடம், கார்களை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வந்தவர்களிடம், கார்களை நிறுத்துகின்ற காவலர்களிடம், அந்தக் கார்களை ஓட்டிவந்த ஓட்டுநர்களிடம் அவர்கள் வாங்கி, பைகளுக்குள் திணிக்கும் பணத்திடம், அவனைப் புறந்தள்ளிய அந்த டவுன்ஸென்ட் சிறுமிகளிடம், அந்தச் சிறுமிகளுக்காக நிற்கும் கார்களிடம், டவுன்ஸென்ட் சிறுமிகள் அவர்களின் பள்ளியில் பார்க்கப்போகிற மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களிடம், அந்தச் சிறுமிகள் மற்றும் ஒவ்வொருவரையும் அவரவர் போய்ச் சேரவேண்டிய இடத்திற்குக் கொண்டுசேர்க்கும் அந்தச் சாலையிடம், அந்தச் சாலையின் குழிப்பள்ளங்களிடம், அந்தச் சாலையை அமைத்த மனிதர்களிடம், மரங்களிடம், பழுப்புநிறப் புல் மற்றும் எங்களைச் சுற்றிச் சிதறிக்கிடந்த குப்பைகளிடம், எல்லாவற்றையும் கெடுத்துக்கொண்டிருந்த வெயிலிடம் அவன் பேசுகிறான்.
இந்த மனிதர், உங்களுக்கு, நமக்கு, இந்த நாட்டுக்கு என்ன செய்திருக்கிறாரென்று உங்களுக்கு ஏதாவது கொஞ்சமாவது சிந்தனை இருக்கிறதா? என நகூஸ்து அண்ணன், அதிபரைச் சுட்டிக்காட்டிக் கேட்கிறான். நான் அவனுடைய வெளிறிப்போய்த் தொளதொளத்த ஜீன்ஸையும் அக்குளில் கறுப்புக் கறைகளுடன்   நூல்நூலாகத் தெரியும் சட்டையையும், தூசிபடிந்து அழுக்கான, மலிவான ஜிங்-ஜாங் ரப்பர் செருப்புகளையும் பார்ப்பதுடன், அவனுடைய திடமாகப் பெருமிதமும் உறுதியும் தெறிக்கும் குரலோடு இது எப்படி ஒத்துப் போகுமென்று நினைத்துப்பார்த்து நிச்சயமாக ஒத்துப் போகவில்லையென நினைக்கிறேன். நீங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டால், அதிபரைப் போலவே, அழகான நீலநிறக் கால்சராயும் வெள்ளை நிற முழுக்கைச் சட்டையும் புள்ளிகள் கொண்ட கழுத்துப்பட்டைத் தொங்கலும் மார்புப் பையில் பூக்களுமான ஆடையணிந்த ஒருவரிடமிருந்து அந்தக் குரல் வருவதாக நினைத்துக்கொள்வீர்கள்.
அவரும் நமது பாவங்களுக்காக மரித்தாரா, சேசுவைப் போல? என்கிறான், கடவுளறிவார். ஸ்டினாவும் வேசிமகனும் ஹை-ஃபைவ் எனச் சொல்லி ஒருவர் கையை மற்றவர் தட்டிச் சிரிக்கின்றனர். நகூஸ்து அண்ணன் கடவுளறிவாரை உண்மையிலேயே மூர்க்கமாகப் பின்னர், ஸ்டினாவையும் வேசிமகனையும் பார்க்கிறான்.
இது சிரிக்கிற விஷயமில்லை, பசங்களா, நீங்கள் கொஞ்சம் வளர்ந்தால் உங்களுக்குத் தெரியும். இந்த இடத்தை, இந்த இடத்தின் சுற்றுப்புற அமைப்பினை, இந்த நாட்டைப் பாருங்களேன்? இங்குள்ள எல்லாமே நம்முடையது என்கிறான், நகூஸ்து அண்ணன். இப்போது நாங்கள் நகூஸ்து அண்ணனின் பேச்சுக்குக் காதுகொடுக்கவில்லை; மெயின் ரோட்டில் இறங்கிவரும் அழகிய புதுமையான காரினைப் பார்க்கிறோம். அது மேலே சிவப்பாகவும் அடிப்பாகம் கறுப்பாகவும், எங்கெங்கும் மடிப்புகள் மற்றும் நிமிர்வுகளுமாகத் தெரிகிறது. அது காரைவிடவும் மேலான ஒன்றாகத் தெரிகிறது; இது இந்தப் பாழாய்ப்போன குண்டுகுழி ரோட்டில் என்ன செய்யுமென நான் நினைத்து, நினைத்து வியக்கிறேன். அது காவலர்கள் பக்கத்தில் வரும்போது, அவர்கள் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அது கடந்து செல்வதைக் கவனிக்கின்றனர். நகூஸ்து அண்ணன் விசிலடித்து, தலையை ஆட்டி ஆட்டி ரசிக்கிறார்.
இப்ப, பார்த்தீங்களா, பசங்களா? அது இங்கிருப்பதிலேயே விலை உயர்ந்த கார்; இந்த நாட்டிலேயே இதுபோல ஒன்றே ஒன்றுதான் இருக்கிறது. அதுவும் இங்கே இருக்கிறது. நம்ம ரோட்டில்  ஓடுகிறது! அந்தக் காரே அவனுடையது போல, நகூஸ்து அண்ணன், பெருமிதம் காட்ட, அவனது முகம் ஒளிர்கிறது.
மிகவும் விலை உயர்ந்த இதை எப்படி இந்த ஆள் வாங்கியிருப்பார்? என்கிறான், கடவுளறிவார்.            
அது எப்படின்னா, அவன் ஒரு திருடன், என்கிறான் ஸ்டினா; அப்படியே, அங்கே கிடந்த செங்கல் ஒன்றை, அது ஏதோ நெகிழிப்பொருள் போலக் கடுமையாக எட்டி உதைக்கிறான். அவன் கொஞ்சங்கூட வலியைக் காட்டவில்லை. நகூஸ்து அண்ணனின் முகத்திலிருந்த ஒளி மறைகிறது. அவனது அம்மாவை ஸ்டினா அவமானப்படுத்திவிட்டது போல அவன் மூர்க்கம் கொள்வது நன்றாகவே தெரிகிறது.
 டேய், டேய், பையா, அளந்து பேசுடா. அது திருவாளர். எம்மோட கார். அவர் திருடனெல்லாம் இல்லை. இப்படித்தான் நிறையப் பேரு எதுவுமே தெரியாமப் பேசி, மாட்டிக்கிறாங்க என்கிறான், நகூஸ்து அண்ணன். அவன் குரலில் தெரிகிற எரிச்சலை உடனேயே சொல்லிவிடலாம். ஸ்டினா தோள்களைக் குலுக்கி, வெயிலை வெறிக்கிறான்.
திருவாளர் எம். என்கிறது யார்? என்கிறான், ஸ்போ. 
சுரங்க அமைச்சர்டா, நண்பா. இந்த வங்கி, அந்த வணிக அலுவலகம், நிறுவனங்கள் எல்லாம் அவருக்குச் சொந்தம்டா. அவங்க எல்லாருமே, ஒன்னு விடாம எல்லாருமே திருடனுங்கதாண்டா அவங்க எவ்வளவு சம்பளம் எடுத்துக்கிடறாங்கனு தெரியுமா? நீ கேள்விப்பட்டுக்கூட இருக்கமாட்டாய்? என்கிற ஸ்டினாவின் முகம் அருவருப்பைக் காட்டுகிறது. அப்போதுதான் சற்றுமுன் நாங்கள் பார்த்த அந்த வித்தியாசமான கார் அவனுடையது போலவும் அவன் திருட்டுக் கொடுத்ததுபோல், அவன் குரல் உடைகிறது. வேசிமகன் தலையை உலுப்பிக்கொண்டு அதிபரை நோக்கி நடக்கிறான்.
யோவ், மனுஷா. நானும் வளர்ந்து அரசாங்கத்துலதான் உண்மையிலேயே சேரப்போறேன்யா, கக்கூசு, என்கிறான், வேசிமகன்.
டேய் பையா, உனக்கு என்னதான்டா பிரச்னை? எதுக்காக இவ்வளவு அவமரியாதை பண்ற? இப்போது நகூஸ்து அண்ணனின் குரல் இறுகுகிறது. ஸ்போவும் நானும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கிறோம்.
யோவ், நிதானமாக் கண்ணத் தொறந்து பாரு, கக்கூஸ், கக்கூசாப் பேசறது நிறுத்து, என்கிறான், ஸ்டினா. அவனது குரலில் தெரிந்த உயிர்ப்பும் ஒருவகைக் கோபமும், எனக்குக் கைதட்டவேண்டும் போலிருந்தாலும் நகூஸ்து அண்ணனின் முகம் போகிற போக்கைப் பார்த்து அப்படிச் செய்யக்கூடாதென முடிவு செய்கிறேன். எல்லோரும் ஸ்டினாவை மதிப்போடு பார்க்கிறோம்; அவன் இப்படித் திடமாகச் சத்தமாகப் பேசி, அதுவும் முழுதாக வளர்ந்த ஒரு ஆணிடம் பேசியதை நாங்கள் கேட்டதேயில்லை.
நகூஸ்து அண்ணன், நான் சொல்றது, உன்னையே பார்த்துக்கோன்னுதான். ஒரு நாடான நாடுன்னா, நீ ஒரு வேலையில இருக்கணும், குடும்பத்தைக் கவனிச்சுப் பார்க்கிற அளவுக்கு வருமானமுள்ள ஒரு மரியாதையான வேலை இருக்கணும். எலக்ட்ரிசிட்டி கிடைக்கிற ஓரளவுக்காவது வசதியான வீட்ல இருக்கணும், குறைந்தது உனக்குக் கக்கூசுக்கு வந்தா போறதுக்கு ப்ளஷ் அவுட் உள்ள ஒரு கக்கூசு இருக்கணும்,  -
ஸ்டினா அதைச் சொல்லிமுடிக்கும் முன்பாகவே, நகூஸ்து அண்ணன் அவனது இரண்டு காலையும் தட்டிக் கீழே தள்ளி, ஓங்கி ஓங்கிக் குத்த, அவன் தரையில் நகூஸ்து அண்ணனுக்கடியில் தத்தளிக்கிறான். நாங்கள் எல்லோரும் ஸ்டினாவை விட்டுவிடுமாறு நகூஸ்து அண்ணனிடம் கெஞ்சிக் கத்துகிறோம். வேசிமகன் அவனைப் பிடித்து முடியுமட்டும் இழுக்கிறான். ஆனால், அவனோ ஓங்கி ஓங்கிக் குத்திக்கொண்டேயிருக்கிறான். அவனை இழுக்கவே முடியவில்லை. ஸ்டினா கத்திக்கத்தித் திட்டுகிறான்; அவன் திட்டத் திட்ட, நகூஸ்து அண்ணனுக்குப் பைத்தியம் ஏற, ஏற அடி பலமாக விழுந்துகொண்டேயிருக்கிறது. நான் பின்னால் திரும்பி அதிபரைப் பார்க்கிறேன், ரோட்டில் காவலர்கள் பணம் வசூலிப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள்.  எங்கள் அருகில் வரும்போது கார்கள் வேகம் குறைத்து ஒலிக்கின்றன; ஆனாலும் நிற்காமல் போய்க்கொண்டேயிருக்கின்றன. பெருக்குமாறுக் கட்டு ஒன்றைச் சுமந்துகொண்டு எங்கிருந்தோ ஒரு வயதான பாட்டி வருகிறாள். அவள் ஒரு பெருக்குமாறால் நகூஸ்து அண்ணனை, மொத்து மொத்தென்று வெளுக்கத் தொடங்கி, அவன் ஸ்டினாவை விட்டு விலகி, திட்டிக்கொண்டும் கைமுஷ்டியைக் கொண்டும் போய்த் தொலையும் வரை அடிக்கிறாள். அவன் அவனுடைய செத்துப்போன ரேடியோவை மறந்துவிட்டுப் போவதை யாருமே அவனுக்கு நினைவுபடுத்தவேயில்லை.
அந்த வயதான பாட்டி சென்ற பின், ஸ்டினா தூசி, மண்ணையெல்லாம் தட்டிச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு, அவன் உடம்பில் சிறு இரத்தத்துளிகள் தெரிந்த இடங்களிலெல்லாம் மண்ணைத் தெளித்து அப்பி மூடி, எங்களுக்குத் தெரிந்த எல்லா வசவுகளாலும் நகூஸ்து அண்ணனை பதிலுக்குப் பதிலாகத் திட்டிய பிறகு, அதிபரின் கீழ் சுவரில் வரிசையாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்து மெயின் ரோட்டை, சும்மா, வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்குகிறோம். வெயில்தான் எங்களை இப்படிச் சோர்ந்து போகச்செய்திருக்கிறது. யாரோ ஒருவருடைய வயிறு இரைந்து கூப்பிடவும், நாங்கள் சிரிக்கிறோம்.
ஸ்டினா, அவன் தொடைகளின் மீது கைமுட்டுகளை ஊன்றி, உள்ளங்கைகளால் முகத்தை மூடி அமர்ந்திருக்கிறான். அப்படியென்றால் அவன் சிந்திக்கிறானென்று அர்த்தம். நாங்கள் கவனித்துக்கொண்டும் காத்துக்கொண்டும் அமர்ந்திருக்கிறோம். அடுத்து என்ன செய்வதென ஸ்டினா முடிவுசெய்வதுதான் நல்லதாயிருக்குமென நாங்கள் காத்திருக்கிறோம். கடைசியில், வெயிலில் நாங்கள் மக்காச்சோளப் பொரியைப் போல வெடித்துச் சிதறப்போகிறோமென நான் நினைக்கையில், ஸ்டினா எழுந்து சுவரைப் பார்த்து நிற்கிறான். பின்பு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல், கையை உயர்த்தி அதிபரைப் பிடித்துக் கிழிக்கத் தொடங்குகிறான். ஆனால், சுவரொட்டி நல்ல இரும்புத் தகரத்தாலடித்து ஒட்டியிருப்பதுபோலக் கிழிய மறுக்கிறது. ஸ்டினா பற்றிப் பற்றி இழுக்கிறான். நாங்கள் எல்லோருமாக எழுகிறோம்.         

Wednesday, 9 May 2018

வேப்பமரமும் என் பாட்டியும்

வேப்ப மரமும் என் பாட்டியும்


வேப்பமரமும் என் பாட்டியும்
என் வீட்டு வாசலில் ஒரு வேப்பமரம்
அப்பா அமைத்த வேலிக்குள்
பாட்டி ஊற்றிய தண்ணீர் குடித்து
ஆனந்தமாய்க் கிளை வீசி
அற்புதமாய்ப் படர்ந்தது.

ஒருகை வீட்டுமுற்றம் நோக்கி,
மறுகை தெருவின் குறுக்காக நீட்டி,
பெயர் தெரியாத அந்த மலையைப் பார்த்துக்
காற்றின் சேதி தெரிந்துகொண்டதாய்த்
தலையசைத்து நிற்கும் அந்த மரம்.

விருட், விருட்டெனப் பறக்கும் தேன்சிட்டும்
தத்திநடக்கும் தவிட்டுக் குருவியும்
அந்த மரத்துக்குத் தினசரி விருந்தாளிகள்.

கறுப்புச் சிறகும் வெள்ளை வாலுமாக ஒரு வெள்ளைக்குருவி
நீலநிறத்தில் நீளமூக்குடன் மீன்கொத்தி
எப்போதாவது ஒருமுறை வந்து ஓய்வெடுக்கும்.

சாம்பல்நிறக் கழுத்துடன் இணைக்காக்கை ஒன்று
ஒரே கூட்டினை ஒரே நாளில் கட்டியது.
இரண்டு மாதங்கள் கழிந்து அந்தக் காக்கைக் குடும்பம்
குஞ்சுகளுடன் கூட்டைவிட்டு இடம்பெயர்ந்தது.
கூடு மட்டும் மரத்துக்கு மகுடம் போல்.

பறவைகளைக் காட்டித்தான்
பாட்டி எங்களுக்கு
நிறங்களைக் கற்றுத் தந்தாள்.

கரும்போத்து எருமை ஒன்று,
மணிக்கழுத்துப் பசுவோடு
செங்கல் நிறத்தில் ஒரு காளைக் கன்றும்
மதிய வேளைகளில் படுத்து அசைபோடும்.
ஒருபிடி முருங்கைக் கீரையோ
கிழிந்த வாழை இலையோ கொடுத்தால்
நாக்கை நீட்டி வளைத்துக்கொள்ளும்.
கொம்பின் நடுவில் வருடிக் கொடுத்தால்
நம் பாதங்களில் தலைசாய்க்கும்.

வீதி வழியே செல்லும்
உப்புச் செட்டியார் முதல் நெகிழி விற்பவர் வரை
பழக்கூடைப் பெண்டிர் முதல் பேருந்தில் இறங்கி வருவோர் வரை
அந்த மரத்தின் அடியில் நின்று
என் பாட்டி தரும் தண்ணீர் குடித்து, இளைப்பாறித்
தங்கள் நடையைத் தொடர்வர்.

அந்த மரத்தடியில் தான்
நாங்கள் பாட்டியிடம் பல்லாங்குழியும்
தாயமும் பழகிக்கொண்டோம்.
பாட்டியின் மடியில் தலைசாய்த்துக்
கதைகேட்டுத் தூங்கியும் போவோம்.
சித்திரை மாதத்தில் அந்த மரம்
உதிர்க்கும் வெண்முத்துப் பூக்களையள்ளி
என் பாட்டிக்கு அபிஷேகம் செய்வேன்
அவள் எனக்கு முத்தங்களைப் பரிசளிப்பாள்.

அந்த மரம் செய்த
குறும்புகளுக்கும் அளவில்லை.
எங்கள் வீட்டின் சுற்றுச்சுவரில்
விரிசல்கள் ஏற்படுத்தும்.
அதன் வேர்க்கரங்களால் தண்ணீர்க்குழாய்களை
முறுக்கி உடைக்கும்.
ஊராட்சியின் தண்ணீர்ப் பணியாளர்
அந்த மரத்தை வெட்டினால்தான்
ஆயிற்றென்று ஒற்றைக் காலில் நின்றார்.
பாட்டிதான் சமாளித்து அவரை அனுப்பினாள்.

ஒரு கந்தசஷ்டி நாளன்று முற்றத்தில்
பொத்தென்று விழுந்த பச்சைப் பாம்பு
தலையை உயர்த்தி வீட்டுக்குள்ளே உற்றுப் பார்த்தது.
அலறியடித்து விரட்டியபோது
செம்பருத்தியிலேறி மறைந்தது.

பக்கத்து வீட்டுப் பெரியம்மா காற்றும்
கறுப்பும் அந்த மரத்தில் உறைந்திருப்பதாக முறையிட்டாள்.
ஆனாலும் பாட்டி மரத்தை
வெட்டவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டாள்.                     

இப்பொழுது பாட்டியும் இல்லை
அந்த மரமும் இல்லை.

(1996 இல் என் மகள் எழுதிப் பார்த்த கவிதை)
  
  

Tuesday, 8 May 2018

தங்கரளி என்னும் காசியரளி.

தங்கரளி என்னும் காசியரளி 
தங்கரளி என்னும் காசியரளி. Cascabela thevetia (syn: Thevetia peruviana) yellow oleander.
இச்செடியின் இலை, பூ, காய், வேர் அனைத்தும் நஞ்சுடையது.
இதன் பூக்களை மட்டும் கந்தகத்துடன் அரைத்துச் செய்யும் களிம்பு கிரந்தி, குழிப்புண், மற்றும் குஷ்ட நோய்க்கும் நிவாரணம் தருமென்று சொல்கிறார்கள். இச்செடியின் பக்கம் எந்த உயிரிகளும் செல்வதில்லை. இதன் பூக்களிலும் தேன் கிடையாது.
இதன் முற்றிய காய்களை மேற்தோலைச் சீவிவிட்டு பெண்கள் மரக் கழச்சிக்குப் பதிலாக கழச்சி விளையாட்டுக்குப் பயன்படுத்துவதுண்டு. இந்த விதைகள் இரண்டு கூம்புகளின் அடிப்பாகங்களை ஒட்டி வைத்தாற்போல் இரு பக்கங்களில் நீண்டும் நடுப்பக்க வயிற்றில் ஒரு கோட்டுடனும் கட்டியான மேற்தோடுடனும் இருப்பவை. கட்டியான தோட்டினை உடைத்து உள்ளிருக்கும் வெண்ணிறப் பருப்பினை தின்பவர்கள் உயிர்கள் பிழைப்பது கடினம்.
தங்கரளிக்காயை அரைத்துக் குடித்துவிட்டதாகத் தெரிந்தால் வயிற்றுக்குள்ளிருக்கும் அனைத்தையும் வாந்தியாக வெளிக்கொணர, கோவை இலையை இடித்துச் சாறாக உள்ளுக்குக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். நாய் மலத்தைக் கரைத்துப் புகட்டுவார்கள். முழுவதையும் வாந்தியெடுக்கச் செய்துவிட்டால் பிழைத்துக்கொள்வார்கள்.
அரளி விதையை அரைத்துக்குடித்து குடும்பத்தோடு மாண்டு போனவர்களும் உண்டு.
இதன் பூக்களை சிவன் கோயிலில் பயன்படுத்துவதில்லை. ஏதோ ஒரு அரக்கன் விரட்டி வந்தபோது, சிவன் இந்தப் பூவுக்குள் வந்து ஒளிந்துகொண்டானாம். இந்தப் பூ, இதோ இங்கே தான் ஒளிந்திருக்கிறாரென்று அரக்கனிடம் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டதாம். அதனால் இப்பூ சிவனுக்கு ஆகாது என்பர், எம்மூரார்.
சாஸ்தா கோவில்களில் பயன்படுத்தப்படுவதுண்டு. இப்பூச்செடிகள் கண்ணுக்கழகாகப் பூத்திருந்தாலும் இவற்றை விலக்கிவைத்திருப்பதே நல்லது.
வயலில் எலிநடமாட்டத்தைத் தடுக்க இச்செடிகளை வெட்டி நான்குபக்கமும் போட்டுவைக்கலாமென்கின்றனர்.
 முகநூல் பதிவு 26.04.2018 . விருப்பம் 67 பகிர்வு  11 பின்னூட்டம் 9