Monday, 9 April 2018

அமெரிக்கச் சிறுகதை - 10 - நண்பர்கள் ஆங்கிலம் : லூசியா பெர்லின் Friends : Lucia Berlyn

நண்பர்கள் ( Friends ) – ஆங்கிலம் : லூசியா பெர்லின், ( அமெரிக்கா.) Lucia Berlin – தமிழில் : ச. ஆறுமுகம்.


லூசியா பெர்லின் (1936 – 2004)
1960, 70, 80களில் மிகவும் அறிவு பூர்வமாகப் புனைவுகளைப் படைத்த லூசியா பெர்லினுக்கு மிகச் சிறிய வாசகர் வட்டமே அமைந்திருந்தது. அவர் இறந்து பதிபொரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது கதைகள் பிரபலமடைந்துள்ளன. லூசியாவின் படைப்புகள் கனடாவின் ஆலிஸ் மன்றோ, ருசியாவின் செகாவ் போன்றோரின் படைப்புகளுக்கு இணையான இடத்தில் வைத்துப் பார்க்கப்படவேண்டியவையெனத் தெரிவித்துள்ளார்.
தற்போது தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள `நண்பர்கள்` கதை, புதுமைப்பித்தனின் செல்லம்மாள், ஆலிஸ் மன்றோவின் `மலைமேல் வந்தது, கரடி` கதைகளோடு இணைத்துச் சிந்திக்கத் தூண்டுவதாக உள்ளது.
*****
சாமின் உயிரைக் காப்பாற்றிய நாளில்தான் அன்னாவையும் சாமையும் லொரேட்டா சந்தித்தாள்.
அன்னாவும் சாமும் முதியவர்கள். அவளுக்கு 80, அவரோ 89. பக்கத்து வீட்டு எலெயினின் நீச்சல் குளத்துக்கு லொரேட்டா நீச்சலுக்குச் செல்லும் நாட்களில் அவ்வப்போது அன்னாவைப் பார்த்திருக்கிறாள். ஒருநாள் இரண்டு பெண்கள் சேர்ந்து ஒரு வயதான முதியவரை நீச்சலுக்கு இணங்கவைக்க முயலும்போது அவள் நின்று கவனித்தாள். கடைசியில் அவர் ஒப்புக்கொண்டு, இறுக்கமான முகத்தோடு நாய் நீச்சலில் கைகளைத் தப்படித்தபோது கைகால்கள் இழுத்துக்கொண்டன. குளத்தின் ஆழமற்ற முடிவுப் பகுதியில் நின்ற அந்த இரண்டு பெண்களும் இதைக் கவனிக்கவில்லை.
லொரேட்டா, காலணிகளைக்கூடக் கழற்றாமல் அப்படியே குளத்தில் குதித்து அவரைப் படிக்கட்டுக்கு இழுத்து, குளத்துக்கு வெளியேயும் கொண்டுவந்தாள். அவருக்கு இதய மீளுயிர்ப்புச் சிகிச்சை எதுவும் தேவைப்படவில்லை; பயத்தில் கைகால்கள் ஓடவில்லை; அவ்வளவுதான். வலிப்பு நோய்க்கான சில மருந்துகளை அவர் உட்கொள்ளவேண்டியிருந்தது.
மூன்று பெண்களுமாக அவருக்கு உடல் துவர்த்தவும் ஆடைமாற்றவும் உதவிசெய்தனர். அவர் நல்லநிலைக்குத் திரும்பி, அந்தக் கட்டிடத் தொகுதியின் அருகாகவேயிருந்த அவர்களுடைய வீட்டுக்கு நடந்துசெல்லமுடிகிற வரையில் அவர்கள் எல்லோரும் அங்கேயே அமரவேண்டியிருந்தது. லொரேட்டா, அவரது உயிரைக் காப்பாற்றியதற்காக, அன்னாவும் சாமும் நன்றி கூறிக்கொண்டேயிருந்ததுடன் மறுநாள் மதிய உணவுக்கு அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்தேயாகவேண்டுமென்றும் வற்புறுத்தினார்கள்.
அடுத்த சில நாட்களுக்கு அவள் வேலைக்குச் செல்லமுடியாதபடியாக இருந்தது. கண்டிப்பாகச் செய்தேயாகவேண்டிய சில விஷயங்கள் இருந்ததால், அவள் மூன்று நாட்கள் ஊதியமில்லாத விடுப்பு எடுத்தாள். அவர்களுடனான மதிய உணவு என்பது நகரத்திலிருந்து பெர்க்கிலி சென்று திரும்பும் தூரத்தை உள்ளடக்கியதென்பதோடு திட்டமிட்ட நாளில் எல்லாவற்றையும் செய்துமுடிக்கமுடியாமலுமாகும்
இது போன்ற நிலைமைகளில் அவள் கையற்றுப் போவதாக உணர்கிறாள். நீங்கள் ஐயோ என உங்களுக்குள்ளாகவே புலம்பிக்கொள்வீர்களே அதைத்தான் அவளும் செய்துகொள்ளமுடியும், அது அவ்வளவு நல்லது. நீங்கள் அதைச்செய்யவில்லையெனில் குற்றவுணர்வுகொள்வீர்கள்; அதைச் செய்தாலோ பலவீனமாக உணர்வீர்கள்.
அவர்களின் குடியிருப்புக்குள் நுழைந்த கணத்திலேயே அவள், அவநோக்கு மனநிலையை மாற்றிக்கொண்டாள். வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அவர்கள் வாழ்ந்த பழங்கால மெக்சிகோ வீட்டைப் போலவே, அந்த வீடும் விரியத் திறந்ததாக நல்ல வெளிச்சத்துடனிருந்தது. அன்னா தொல்லியலாளராகவும் சாம் பொறியாளராகவும் இருந்தனர். டியோட்டிஹ்யாகன் மற்றும் பிற தொல்லியல் தளங்களில் அவர்கள் இணைந்தே பணியாற்றியிருந்தனர்.
அவர்களின் குடியிருப்பு, அருமையான ஒரு நூலகத்துடன் அழகிய மண்கலங்கள், புகைப்படங்கள் நிறைந்து விளங்கியது. படிக்கட்டில் இறங்கியதும் பின்புறப் பகுதியில் ஒரு பெரிய காய்கறித் தோட்டம், பலவகைப் பழ மரங்கள் மற்றும் பேரிவகைத் தாவரங்கள். லொரேட்டாவுக்கு ஒரே வியப்பு; பறவைகளைப்போல மென்மைகொண்ட அந்த இருவரும் அவர்களின் வேலைகளை அவர்களாகவே செய்துகொள்கின்றனர். இருவருமே கைத்தடி கொண்டு, மிகவும் சிரமத்துடனேயே நடந்தார்கள்.
மதிய உணவுக்கு வதக்கிய பாலாடைக்கட்டி பொதியப்பம், சௌசௌ சூப் மற்றும் அவர்களின் தோட்டத்துக் காய்களைக் கொண்டு ஒரு கலவை. அன்னாவும் சாமும் இருவருமாகவே சேர்ந்து உணவு தயாரித்து, மேசையை அழகுபடுத்தியிருந்ததோடு, அவர்களாகவே பரிமாறினர்.
ஐம்பது ஆண்டுகளாகவே, இருவரும் இணைந்தே எல்லாக் காரியங்களையும் செய்துவருகின்றனர். இரட்டைக் குழந்தைகளைப் போல, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் எதிரொலித்தார்கள் அல்லது ஒருவர் தொடங்கும் வாக்கியத்தை மற்றவர் முடித்தனர். மதிய உணவு மகிழ்வாக நிகழ்ந்தது; அவர்கள் மெக்சிகோவிலுள்ள பிரமிடுவிலும் பிற அகழாய்வுத் தளங்களிலும் பணியாற்றிய அனுபவங்கள் சிலவற்றை ஒருசேர ஸ்டீரியோ ஒலிபெருக்கி போல அவளுக்குச் சொன்னார்கள். அந்த இரு முதியவர்களால், அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்ட இசை மற்றும் தோட்டக்கலை ரசனையால், அவர்கள் ஒருவர் மீதொருவர் கண்டுகொண்ட இன்ப அனுபவத்தால், லொரேட்டா முழுவதுமாக அவர்கள்பால் ஈர்க்கப்பட்டாள்.
அவர்கள் இருவரும் உள்ளூர் மற்றும் தேசிய அரசியலில் முழுவதுமாகக் கலந்துகொண்டு, ஊர்வலங்கள் மற்றும் எதிர்ப்பு நிகழ்வுகளுக்குச் செல்வதும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மற்றும் ஊடகச் செய்தியாளர்களுக்கு அஞ்சல்கள் எழுதுவதும், தொலைபேசியில் பேசுவதுமாக இருப்பதைக் கண்டு அவள் வியப்புகொண்டாள். ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று அல்லது நான்கு செய்தித்தாள்களை அவர்கள் வாசித்தனர்; இரவுகளில் ஒருவருக்கொருவர் நாவல்கள் அல்லது வரலாற்று நூல்களை வாசித்துக் காட்டினர்.
நடுங்கும் கைகளோடு சாம் மேசையைச் சுத்தம்செய்யும்போது, லொரேட்டா, அன்னாவிடம் இப்படியொரு நெருக்கமான வாழ்க்கைத் துணை அமைந்திருப்பது எத்துணை பொறாமைகொள்ளச்செய்கிறதென்றாள். ஆமாம், என்ற அன்னா, ஆனால், சீக்கிரமே எங்களில் ஒருவர் போய்விடுவோம் போலிருக்கிறதென்றாள்.
அந்த அறிக்கைச் சொற்றொடரை லொரேட்டா நிரம்ப நாட்களுக்கு நினைவுவைத்து, அவர்களில் ஒருவர் மரணிக்கும் காலத்துக்கு எதிராக ஒரு ஆயுள் காப்பீடு போல அன்னா அவளோடு ஒரு நட்பினை வளர்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கினாளோவென வியந்தாள். ஆனால், அது அப்படியில்லையென்றும், அது இன்னும் மிக எளிய ஒன்று என்றும் அவள் நினைத்தாள். அவர்கள் இருவருமே போதிய தற்சார்பு மற்றும் தன்னிறைவு கொண்டவர்களாகவும் வாழ்க்கை முழுவதுமே ஒருவர் மற்றவருக்காகப் போதுமான அளவுக்கு ஈடுகொடுப்பவர்களாகவும் இருந்துவந்திருக்கின்றன்; ஆனால் சாம் இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி கனவுவயப்படுவதுடன் தொடர்பற்றுப் பேசுபவராகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்.
ஒரே கதையை மீண்டும் மீண்டுமாகச் சொல்கிறார்; அன்னா எப்போதுமே அவரிடம் பொறுமையோடுதானிருக்கிறாளென்றாலும் பேச்சுத் துணையாக இன்னுமொருவர் இருந்தால் அன்னா மகிழ்ச்சிகொள்வாளென லொரேட்டா உணர்ந்தாள்.
காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், சாம் மற்றும் அன்னாவின் வாழ்க்கையில் மேலும் மேலுமான ஒரு ஈடுபாடு ஏற்பட்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவர்களால் மேற்கொண்டு கார் ஓட்டமுடியவில்லை.
லொரேட்டா வேலையிலிருக்கும்போது, தொலைபேசியில் அன்னா, தோட்டத்திற்கான நார்க்கழிவு வாங்கிவருமாறோ, சாமை கண் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுமாறோ கூறுகிறாள். சிலநேரங்களில் அவர்கள் இருவருமே கடைக்குச் செல்ல முடியாதது போல் உணர்ந்ததால், அவர்களுக்காக லொரேட்டா பொருட்கள் வாங்கிவரவேண்டியிருந்தது. அவர்கள் இருவரையும் அவள் விரும்பியதோடு அவர்களை நினைத்து வியந்து பாராட்டவும் செய்தாள். அவர்கள் துணைக்கு ஏங்குவதாகத் தோன்றியதால், அவள் வாரம் ஒருமுறையோ மிகவும் அதிகபட்சம் இரண்டு வாரத்துக்கொருமுறையோ அவர்கள் வீட்டு இரவு உணவுக்குச் சென்றுவிடுவாள்.
சிலவேளைகளில் அவர்களைத் தன் வீட்டுக்கு இரவு உணவுக்கு வருமாறு அழைத்தாள்; ஆனால், அவள் வீட்டுக்கு அதிகம் படியேறவேண்டியிருந்ததோடு, மேலே வந்ததும் அவர்கள் முழுவதுமாகச் சோர்ந்துவிட்டதால் அவள் அதை நிறுத்திக்கொண்டாள். அதனால் அவள், அவர்கள் வீட்டுக்கு மீன், கோழி அல்லது பாஸ்தா உணவு எதையாவது கொண்டுசெல்வாள். இரவு உணவோடு சேர்த்து அருந்துவதற்காக, அவர்கள் காய்கறிக் கலவை தயாரித்து, தோட்டத்துப் பேரிவகைகளுடன் பரிமாறுவார்கள்.
இரவு உணவுக்குப் பின்னர், கோப்பை கோப்பைகளாக, புதினா அல்லது ஜமைக்கா தேநீருடன் மேசையில் சுற்றி அமர, சாம் கதைகள் சொல்வார்.
யுகேட்டான் காட்டுக்குள் அகழப்பட்ட தளம் ஒன்றிலிருக்கையில் அன்னாவை வாத நோய் தாக்கியபோது அவளை எப்படி மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசென்றார்கள், அங்கிருந்த மக்கள் எவ்வளவு அன்பும் இரக்கமும் நிறைந்தவர்களாயிருந்தார்கள் என்பது பற்றியது. க்சாலப்பாவில் அவர்கள் கட்டிய வீட்டைப் பற்றித்தான் அநேகக் கதைகள். மேயரின் மனைவி, பார்வையாளர் ஒருவரைத் தவிர்ப்பதற்காக சாளரம் ஒன்றிலேறிக் குதித்ததில் காலை உடைத்துக்கொண்டாராம். சாமின் கதைகள் எப்போதுமே “ அது எனக்கு அந்தக் காலத்தை நினைவுபடுத்துகிறது……” எனத் தொடங்கின.
சிறிது சிறிதாக, அவர்களின் வாழ்க்கைக் கதை முழுவதும் லொரேட்டாவுக்கு மனப்பாடமாயிற்று.
டாம் சிகரத்தில் அவர்களின் பிணைப்பு. அவர்கள் பொதுவுடைமைவாதிகளாக இருந்தபோது நியூயார்க்கில் ஏற்பட்ட காதல். பாவத்திலேயே வாழ்ந்தது. அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளவேயில்லை. அந்த மரபுமீறிய தன்மைக்காக அவர்கள் அப்போதும் பெருமிதமும் நிறைவும் கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். இருவரும் தூரத்து நகரங்களில் இருந்தனர். குழந்தைகள் சிறியவர்களாக இருந்தபோது கலிபோர்னியக் கடற்கரையான பெரிய சூர் அருகிருந்த கால்நடைப் பண்ணை பற்றியும் கதைகள் இருந்தன. ஒரு கதை முடியும் போது லொரேட்டா சொல்வாள், “ எனக்கு இங்குவிட்டுப் போவதற்கு வெறுப்பாகத் தானிருக்கிறது. ஆனால், நாளை காலை சீக்கிரமாகவே வேலைக்குப் போக வேண்டியிருக்கிறது.” அப்படியே புறப்பட்டுவிடுவாள்தான்.
இருந்தாலும் சாம் சொல்வார், “ கையால் சுற்றும் கிராமபோனுக்கு என்ன நிகழ்ந்ததென்று சொல்கிறேன், கேட்டுவிட்டுப் போயேன்.” நேரம் பிந்தி, ஓக்லாந்திலுள்ள அவள் வீட்டுக்கு காரோட்டிச் செல்லும்போது, இப்படியே போய்க்கொண்டிருக்க முடியாதென அவள் தனக்குள் சொல்லிக்கொள்வாள். அப்படியே அங்கு சென்றுவந்தாலும் அதற்கொரு குறிப்பிட்ட கால வரையறை நிர்ணயித்துக் கொள்ளவேண்டும்.
அவர்கள் ஒருபோதும் சலிப்புறவோ அல்லது ஆர்வமற்றுப்போகவோ இல்லை. மாறாக, அந்த இணையர்கள் இருவரும் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடனும் மனதறிந்த தெளிவுடனும் முழுமையான ஒரு வாழ்க்கையினை வளத்தோடு வாழ்ந்தனர். கடந்துசென்ற அவர்களது உலகத்தின் மீது அவர்கள் அதீத ஆர்வத்துடன் விளங்கினார்கள். ஒருவருக்கொருவர் கூடுதல் விளக்கங்கள் அளிப்பதும் நாள் மற்றும் விவரங்கள் பற்றி விவாதிப்பதுமாக அப்படியொரு நல்ல பொழுது அவர்களுக்கு அமைந்தநிலையில், அவர்களுக்கிடையில் புகுந்து தடைப்படுத்தவோ அல்லது அவர்களை அப்படியே விட்டுவிட்டுக் கிளம்பவோ லொரேட்டாவுக்கு மனமில்லை.
அதுவே அவள் அங்கு செல்வதை நல்லதென உணரவும் செய்தது. ஏனெனில் அவளைப் பார்ப்பதில் அந்த இருவரும் அவ்வளவு மகிழ்ச்சி கொண்டார்களே! ஆனாலும் சில வேளைகளில், மிகுதியாக க் களைப்புற்றிருக்கும்போதோ அல்லது வேறு ஏதேனும் செய்யவேண்டியதிருக்கும்போதோ அங்கு போகாமலிருக்கலாமேயென உணர்வாள். கடைசியில் அவள், மறுநாள் காலையில் மிகவும் கடினமாயிருப்பதால், அவ்வளவு பின்னேரத்துக்கு அவள் தங்கமுடியாதெனக் கூறுவாள். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைக்கும் மதியத்துக்கும் இடைப்பட்ட பிரஞ்சுக்கு வா என்றாள்.
காலநிலை நல்லதாயிருக்கும்போது, அவர்களின் முன்பக்கத் தாழ்வாரத்தில் செடிகளும் பூக்களுமாகச் சூழ்ந்திருக்க, மேசை அமைத்து அதில் உண்டனர். பறவை உண்கலங்களில் அவர்கள் உணவினை இடுவதால் நூற்றுக்கணக்கான பறவைகள் அங்கு நேராகவே வந்தமர்ந்தன.
குளிர் அதிகமாகும்போது அவர்கள் உள்ளுக்குள்ளேயே இரும்பு அடுப்பில் சமைத்து அங்கேயே உண்டனர். அடுப்புக்குத் தேவையான விறகினை சாம், அவராகவே கீறியெடுத்து நெருப்பினைக் கவனித்துக்கொண்டார். அவர்கள் சிறுவகை அப்பம் அல்லது சாமின் சிறப்பு ஆம்லெட் சாப்பிட்டார்கள்; சிலவேளைகளில் மாவைக் கொதிக்கவைத்துச் செய்யும் பேகல் ரொட்டியும் அதனுடன் சல்மான் மீனின் வயிற்றுப்பகுதி மென்தசையோடு சேர்த்துண்ணும் லாக்சும் கொண்டுவருவாள்.
சாம் கதைகள் சொல்லச் சொல்ல, அன்னா அவற்றுக்குத் திருத்தமும் விளக்கங்களும் அளிக்க, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் செல்லச் செல்ல, நாளும் கடந்துபோகும். சிலநேரங்களில் முன்பக்கத் தாழ்வார வெயிலில் அல்லது அடுப்பின் இதமான வெம்மையில் விழித்திருப்பது மிகவும் கடினமாகிவிடும்.
அவர்களின் மெக்சிகோ வீடு கான்கிரீட் செங்கல்களால் கட்டப்பட்டது; ஆனால், உத்தரங்களும் முன்பக்கக் கொடுக்கல் வாங்கல் இடங்களும் நிலையடுக்குகளும் தேவதாரு வகை செடார் மரத்தாலானவை. முதலாவதாக பெரிய அறை – அடுக்களை மற்றும் வசிப்பறை – கட்டப்பட்டது. அவர்கள் கட்டிடம் கட்டும் முன்பாகவே செடிகள், மரங்கள் நடத்தொடங்கியிருந்தனர். வாழை, இலந்தை வகைப் பிளம், ஜகரண்டா மரங்கள். அடுத்த ஆண்டு படுக்கையறை ஒன்றினைக் கட்டிப் பின் பல ஆண்டுகள் கழித்து மற்றொரு படுக்கையறையும் அன்னாவுக்காக ஒரு ஓவிய அறையும் அமைத்தனர்.
படுக்கைக் கட்டில்கள், வேலைசெய்வதற்கான விசுப்பலகைகள் மற்றும் மேசைகள் அனைத்தும் செடார் மரங்கள். மெக்சிகோவின் மற்றொரு மாநிலத்தின் களங்களில் பணியாற்றிய பின்னர் அவர்கள் அந்தச் சிறிய வீட்டிற்கு வந்தனர். வீடு எப்போதும் தண்மையாகவும் செடார் வாசனையோடும் ஒரு பெரிய செடார் பெட்டியைப் போலிருந்தது.
அன்னாவுக்கு நிமோனியா காய்ச்சல் ஏற்பட்டதில் அவள் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படவேண்டியதாயிற்று. நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த நிலையில், அவள் இல்லாமல் சாம் எப்படிச் சமாளிப்பாரென்று, அவள் நினைவு முழுவதும் சாம் மீதுதானிருந்தது. வேலைக்குச் செல்லும் முன்பாகச் சென்று, சாம் மாத்திரை மற்றும் காலை உணவு சாப்பிடுவதைக் கவனித்துக்கொள்வதாகவும் வேலை முடிந்து வந்த பின்னர் இரவு உணவு சமைத்துக்கொடுப்பதாகவும், அவரை மருத்துவமனைக்கு அவளைப் பார்க்க அழைத்து வருவதாகவும் லொரேட்டா அன்னாவுக்கு உறுதிகூறினாள்.
இதில் அநியாயம் என்னவெனில், சாம் பேசவேயில்லை. லொரேட்டா அவருக்கு உடைமாற்ற உதவும்போது அவர் படுக்கையின் ஒரு ஓரமாக நடுங்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்.
எந்திரத்தனமாக அவர், காலை உணவுக்குப் பின் மாத்திரையை விழுங்கி, அன்னாசிச் சாற்றினைக் குடித்துவிட்டு கவனமாக வாயைத் துடைத்துக்கொண்டார். மாலையில் அவள் வரும்போது முன்பக்கத் தாழ்வாரத்தில் நின்று அவளுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்; முதலில் மருத்துவமனைக்குப் போய் அன்னாவைப் பார்த்துவிட்டுப் பிறகு இரவு உணவினை உண்ணலாமென்றார்.
அவர்கள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது, அன்னா, அவளது நீண்ட வெள்ளைத் தலைமுடி ஒரு சிறுமியினுடையதைப் போல் இரட்டைச் சடையாகத் தொங்க, வெளிறிக் கிடந்தாள். நரம்பு வழியாகக் குளுகோசும் மருந்தும் ஏறிக்கொண்டிருக்க, உயிர்வளியும் செலுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.
அவள் பேசவில்லை; ஆனால், புன்னகைத்தாள். சாம், ஒரு சுமை துணி துவைத்ததாகவும், தக்காளிக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சியதாகவும், பீன்ஸ் செடிகளுக்கு மண் அணைத்ததாகவும், சமையல் பாத்திரங்களைக் கழுவி வைத்ததாகவும் லெமனேடு தயாரித்ததாகவும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, அவள் சாமின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவர் மூச்சுவிடாமல் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் என்ன செய்தாரென்று பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் கிளம்பும் போது, அவர் தடுக்கித் தள்ளாடவே, லொரேட்டா, அவரை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
காரில் வீட்டுக்குச் செல்லும்போது, அவர் மிகவும் கவலைப்பட்டு அழுதார். ஆனால், அன்னா வீட்டுக்கு நல்லபடியாகத் திரும்பி வந்தாள்; தோட்டத்தில்தான் வேலைகள் நிறைய இருந்தன. அடுத்த ஞாயிறு அன்று பிரஞ்ச் முடித்தபின்பு லொரேட்டா தோட்டத்தில் களையெடுத்து, கறுப்புப் பேரிக்கொடிகளை வெட்டினாள். உண்மையிலேயே அன்னா நோய்வாய்ப்பட்டுவிட்டால், என்னவாகுமென லொரேட்டா கவலைப்பட்டாள்.
இந்த நட்பில் அவளின் இடம் எது? அந்த இணையர் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருப்பதும், அவர்கள் பாதிப்புக்குள்ளாகும் பெரும் அபாயத்திலிருப்பதும் அவளை துயர்கொள்ளச் செய்ததுடன் அவள் நெஞ்சை உருக்கவும் செய்தது.
அவள் வேலைசெய்துகொண்டிருக்கும்போதே இந்தச் சிந்தனைகள் அவள் மண்டைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; குளிர்ந்த கறுப்பு மண்ணும் அவள் முதுகில் பட்ட வெயிலும் அவளுக்கு இதமாக இருந்தன. பக்கத்துப் பாத்தியில் களையெடுத்துக்கொண்டிருந்த சாம் அவருடைய கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.
அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை லொரேட்டா அவர்களுடைய வீட்டுக்குத் தாமதமாகச் சென்றாள். அவள் அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டிருந்தாள் தான், இருந்தாலும் அவள் முடிக்கவேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருந்தன. அவள் உண்மையில் வீட்டிலேயே இருக்க விரும்பினாள்; ஆனால், அவர்களை அழைத்து அவர்களிடம் அங்குசெல்வதை ரத்துசெய்வதாகக் கூறுகின்ற இதயம் அவளுக்கில்லை.
வழக்கம்போல் முன் வாயிற் கதவு தாழிடப்பட்டிருக்கவே, அவள் பின்பக்கப் படிக்கட்டு வழியாகச் செல்ல தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தாள். தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்காக உட்புறமாக நடந்துசென்றாள். தக்காளி, மஞ்சள் பூசணி, பனிக்காலப் பட்டாணியாகப் பசுமை நிறைந்து விளங்கியது. மயக்கத்தில் கிடந்த பட்டாணி.
அன்னாவும் சாமும் மேல்மாடி முன்மாடத்தில் வெளிப்புறமாக அமர்ந்திருந்தனர். லொரேட்டா அவர்களை அழைக்கலாமென எண்ணினாள்; ஆனால் அவர்கள் தீவிர உரையாடலிலிருந்ததாக அவளுக்குத் தோன்றியது.
”அவள் இதற்குமுன் இதுபோல் பிந்தியதே இல்லை. ஒருவேளை வரமாட்டாளோ.”
“ ஓஹ், வருவாள்,…இந்த காலை நேரங்கள் அவளுக்கு மிக முக்கியமானவை.”
“ ஐயோ பாவம். அவள் தனிமையில் தவிக்கிறாள். அவளுக்கு நாம் தேவைப்படுகிறோம். நாம்தான் அவளுடைய ஒரே குடும்பம்.”
”நிச்சயம் அவள் என் கதைகளை ரசிக்கிறாள். அன்பே, இன்றைக்குப் பார்த்து அவளுக்குச் சொல்வதற்கென எந்த ஒரு ஒற்றைக்கதைகூட நினைவிற்கு வரமாட்டேனென்கிறது.”
“எதாவது வரும்……”
“ஹல்லோ! வீட்டில் யாராவது இருக்கிறீர்களா?” என அழைத்தாள், லொரேட்டா. 

https://www.vice.com/en_au/article/read-a-story-from-lucia-berlins-a-manual-for-cleaning-women-0810 

Sunday, 8 April 2018

கிட்டிப்புள் என்னும் செங்கட்டை.

கிட்டிப்புள் என்னும் செங்கட்டை
கிட்டிப்புள், கில்லி எனப் பல்வேறு பெயர்களில் வழங்கப்பட்ட இந்த விளையாட்டு நாஞ்சில் நாட்டிலுள்ள எங்கள் கிராமத்தில் `செங்கட்டை` என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டது.
முழநீள உருட்டுக் கம்புக்கு `தள்ளை` என்றும் இருபுறமும் கூராக்கப்பட்ட சிறுகம்புக்கு செங்கட்டை என்றும் பெயர்.
இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிந்து விளையாடப்படும். ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் ஒரு தலைவர். குழுவிலுள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் எதிர் குழுவில் ஒருவர் போட்டியாளராக நியமிக்கப்படுவார்.
பரந்த மைதானம். நடுவில் ஒரு அரைமுழம் அளவில் ஒரு கோட்டுக்குழி தோண்டப்படும். அந்தக் குழியின் மேலாக செங்கட்டையை வைத்து தள்ளையைக் கொண்டு கோரவேண்டும். இதற்குக் கோருதல் என்றே பெயர். இந்த விளையாட்டின் விதிகளை எல்லாம் பதிவுசெய்வது இப்போது தேவையில்லாதது.
கோருகுழிக்கும் சிறுகட்டை விழுந்த இடத்துக்கும் இடையிலுள்ள தூரத்தை அளப்பதற்கு ஒரு தனி அளவுமுறை உண்டு. குழியிலிருந்து சிறுகட்டை நோக்கி, தள்ளையால் அளக்கப்படும். தள்ளையின் முதல் அளவு சாக்கொட்டான், அடுத்தது சாத்தியம் பற, அடுத்து முக்குறுணி, நாக்குறுணி, ஐங்குறுணி, ஆரஞ்சு, குளோஸ். அப்படி ஏழு அளவை முடியும் போது குளோஸ் 1 தொடர்ந்துள்ள தூரங்கள் எத்தனை குளோஸ் எனக் கணக்கிடப்படும். 50 குளோஸ் அல்லது 20 குளோஸ் என இலக்கு நிர்ணயித்துக்கொள்வார்கள். எந்த அணி அந்த இலக்கினை முதலில் அடைகிறதோ அது ஜெயித்த அணி.
இதற்குப் பிறகுதான் விளையாட்டின் உச்சகட்டம் ஆரம்பிக்கிறது. ஜெயித்த அணித் தலைவன் கட்டையை அடிக்க, அதை எதிரணித்தலைவன் பிடிக்கவேண்டும். பிடிக்க முடியவில்லையெனில் கோருகுழியின் அருகில் படுக்கைநிலையில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தள்ளையை நோக்கி எறிய வேண்டும். அதில் தள்ளையில் பட்டுவிட்டால் ஆட்டம் நிறுத்தப்படும். தள்ளையில் படாமல் தூரமாகப் போய்விழுந்தால் மீண்டும் ஆட்டம் தொடரும். அதன் பெயர் திகைதல், திகைக்கவைத்தல். திகைதல் நடக்கும் போது தோற்ற அணியின் ஒவ்வொருவர் மீதும் அவரது போட்டியாளர் குதிரை ஏறியமர்வார்.
வெற்றித் தலைவன் எவ்வளவு அதிகத் தூரத்துக்கு கட்டையை அடிக்க முடியுமோ அவ்வளவு அதிகத் தூரம் போகுமாறு செங்கட்டையைத் திறமையோடு அடிப்பான். திகைக்கும் தலைவனும் முழுத்திறமையோடு தள்ளையை நோக்கி வீசுவான். குதிரை ஏறும் அணியினருக்குக் கொண்டாட்டம். சுமக்கும் அணிக்குத் திண்டாட்டம். ஒரே கும்மாளம் தான்.
சாயங்காலம் 4.00 மணிக்குத் தொடங்கிய ஒரு ஆட்டமே முடிய இரவாகிவிடும். அவ்வளவுதான். வீட்டுக்குப் போய்விடுவோம். அநேகமாக பெரிய குளத்தங்கரையில் கோவிலை ஒட்டியுள்ள பெரிய மைதானத்தில் தான் இந்த ஆட்டம் நடக்கும்.
முபநூல் பதிவு 04.04.18.  விருப்பம் 146 பகிர்வு 48 பின்னூட்டம் 43

Saturday, 7 April 2018

சங்க இலக்கியத்துளிகள் - 16 - உள்ளின் உள்ளம் வேமே

சங்க இலக்கியத் துளிகள் - 16.
உள்ளின் உள்ளம் வேமே.
களவு – பாலை – உடன்போக்கு – மனைமருட்சி – மகள் தலைவனுடன் உடன்போக்கில் சென்றுவிட்டதை உணர்கின்ற நற்றாய் தன் வீட்டில் இருந்தநிலையிலேயே மனம் அழிந்து வருந்துதல்.
உற்றார், உறவினர், தமர் அறியத் திருமணம் நடக்கவியலாத சூழ்நிலையில் தலைவன் தலைவியை உடன் போக்கில் கொண்டு கழிதலும், தலைவி உடன் செல்லுதலும் அறத்தாறு என்றே தமிழர் வரித்தனர். கொடுப்போர் இன்றியுங் கரணம் உண்டே புணர்ந்துடன் போகிய காலையான என்பது தொல்காப்பியக் கற்பியல் சூத்திரம். கரணம் என்பது திருமணம்.
தலைவி, தலைவனுடன் உடன்போக்கில் சென்றுவிடுகிறாள். தாயின் துயரத்துக்கு அளவேயில்லை; புலம்பித் தவிக்கும் நற்றாயிடம் அக்கம்பக்கத்தவர்கள், வேறென்ன செய்வது, இந்தத் துயரத்தையும் தாங்கிக்கொண்டுதான் உயிர்வாழ வேண்டுமென ஆறுதல் கூறுகின்றனர். அதைக்கேட்டு அந்த நற்றாய் மொழிவதான கூற்று :
எனக்கிருப்பது ஒரே மகள் தானே; அவளும் போர்த்திற வலிமையுடையவனும் எப்போதும் கூர்மைமிகு வேலினைக் கையில் கொண்டிருப்பவனுமாகிய இளங்காளை ஒருவனுடன் நேற்று பெரும் மலையின் கடத்தற்கரிய காட்டு வழியில் சென்றுவிட்டாள். நடந்தால் கண்ணின் மணியில் தெரிகின்ற பாவை தெருவில் இறங்கி நடைபழகுவதைப் போன்றவளாகிய இயல்பிலேயே அழகிய என் குறுமகள் விளையாடிய, நீலமணியைப் போன்ற அழகிய நொச்சி மரத்தினையும் தெற்றி மரத்தினையும் காணும்போதெல்லாம், அவள் நினைவு வரும். அவளை நினைத்து நினைத்து என் நெஞ்சு வெந்து சாகுமே! என்னைப் போய், இதைத்தாங்கிக் கொள் என அறிவுறுத்தும், அறிவுடைப் பெருமக்களே, இது முடிகிற காரியமா? ,
பாடல் :
ஒரு மகள் உடையேன் மன்னே; அவளும்
செரு மிகு மொய்ம்பின் கூர்வேற் காளையொடு
பெரு மலை அருஞ் சுரம் நெருநல் சென்றனள்;
'இனியே, தாங்கு நின் அவலம்' என்றிர்; அது மற்று
யாங்ஙனம் ஒல்லுமோ? அறிவுடையீரே! 5
உள்ளின் உள்ளம் வேமே- உண்கண்
மணி வாழ் பாவை நடை கற்றன்ன என்
அணி இயற் குறுமகள் ஆடிய
மணி ஏர் நொச்சியும் தெற்றியும் கண்டே.
பாடியவர் பெயர் தெரியவில்லை. - நற்றிணை 184.
கூற்று மனை மருட்சி
கூற்றுவிளக்கம் : தலைமகன் தலைமகளைக் கொண்டு தலைக்கழிந்த பின் ஈன்ற தாய் புலம்பினள். அயலகத்து மாதர் அவளைத் தேற்றினர். இஃது அறத்தாறு என்றனர். அவ்வாறு கூறியோரிடம் `அவள் பிரிவை நான் எங்ஙனம் தாங்குவேன், அவள் விளையாடிய இடம் காணும்போதெல்லாம் என் உள்ளம் வேகின்றதே` எனக் கூறியது.
அடி நேர் உரை : ஒரு மகள் உடையேன் மன்னே – எனக்கு ஒரு மகள் தானே இருக்கின்றாள் ( நான் ஒற்றைப் பிள்ளைக் காரியாயிற்றே) ; அவளும் செருமிகு மொய்ம்பின் கூர்வேற் காளையொடு – அவளும் போர்த்திற வலிமையுடன் கூரிய வேற்படையினைத் தாங்கிய இளங்காளையோடு; பெருமலை அருஞ்சுரம் நெருநல் சென்றனள் – பெருமலையின் கடத்தற்கரிய காட்டுவழியில் நேற்று சென்றனள்; `இனியே, தாங்கு நின் அவலம் என்றீர் – இனிமேல் என்னசெய்ய இயலும், உன் துயரத்தை நீதான் தாங்கிக்கொள்ளவேண்டும் என்கிறீர்கள்; அது மற்று யாங்கனம் ஒல்லுமோ? அறிவுடையோரே! – அது எப்படி இயலும்? அறிவுள்ள பெருமக்களே!; உள்ளின் உள்ளம் வேமே – நினைத்தாலே நெஞ்சம் வெந்து போகுமே; உண்கண் மணி வாழ் பாவை நடை கற்றன்ன – கண்ணின் மணியினுள் வாழ்கின்ற பாவை தெருவில் இறங்கி நடை பழகினாற் போன்ற; என் அணி இயற் குறுமகள் ஆடிய – அழகினை இயல்பாகவே உடைய என் இளமகள் விளையாடிய ; மணி ஏர் நொச்சியும் தெற்றியும் கண்டே. – நீலமணியின் அழகினை ஒத்த கருநொச்சிமரத்தையும் தெற்றி மரத்தையும் காணும் போது.
அருஞ்சொற்பொருள் : செரு – போர்த்திறம்; மொய்ம்பு – வலிமை; அருஞ்சுரம் – கடத்தற்கரிய காட்டு வழி; ஒல்லுமோ – இயலுமோ; உள்ளுதல் – நினைத்தல்; வேம் – வேகும், வெந்துபோகும்; உண்கண் மணி – கண்ணினுள் உள்ள மணி; பாவை – பிம்பம்; அணி – அழகு; இயல் – இயல்பாக; மணி – நீலமணி; ஏர் – அழகு, ஒப்ப எனும் உவம உருபு; தெற்றி – திண்ணை, மேட்டிடம், மாடம், சித்திரக்கூடம், மரவகை.
கவிதை நயம் : இப்பாடலின் நோக்கம் துயரத்தில் புலம்பும் நற்றாயின் துயரத்தினைத் தெளிவுறப் படம் பிடித்து உணர்த்துவதே.
எப்போதுமே தனக்கு நேர்ந்ததை, நிகழ்ந்ததைப் பெரிதுபடுத்திப் பேசுவதென்பது ஒரு சிலரின் இயல்பு. அதிலும் வயது முதிர்ந்த பெண்களின் துயர அரற்றலில் இதனை அதிகம் காணலாம்.
அவர்களுக்கு நிகழ்ந்த நன்மையெனில் அது மிகமிகச் சிறப்பு வாய்ந்ததெனப் பெருமிதம் பொங்கப் பேசுவதும், அவர்களுக்கேற்பட்ட துன்பமென்றால் அதைப் போன்ற துன்பம் உலகில் வேறெவருக்குமே நிகழ்ந்திருக்காது என்பதுபோல அரற்றுவதும் மற்றவரிடம் மேலதிக இரக்கத்தைக் கோருவதான ஒரு உளவியல் செயல்பாடு. இந்த உளவியல் இக்கவிதையில் சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது.
நேற்றுத்தான் மகள் உடன் போக்கில் சென்றனள். அதனால் நெருநல் என்ற ஒற்றைச் சொல்லிலேயே தாயின் துயரம் திடீரெனப் பெருந்தீப்பட்டதுபோன்ற ஒன்றென்றும் அதனால் அளவு கடந்ததென்பதும் உணர்த்தப்படுகிறது. எனக்கு ஒரு மகள் தானே இருக்கிறாள். நான் ஒற்றைப் பிள்ளைக் காரியாயிற்றே என்ற தன்னிரக்கப் புலம்பல், என் துயரம் மற்றவர்களைப் போன்றதில்லை; ஒரு பிள்ளை போனாலென்ன அடுத்த பிள்ளை இருக்கிறது எனத் தேற்றிக்கொள்ள வழியேயில்லாத துயரமென்பதை மன்னே என்ற அசைச்சொல்லின் ஏகாரம் உணர்த்திவிடுகிறது.
மகளின் மேல் எந்தக் கோபமும் இல்லை; அவள் மீது எந்தப் பழிச்சொல்லும் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாதென்பதில் தாயின் உள்ளம் மிகவும் கவனமாக இருக்கிறது. அதனாலேயே என் மகள் யாருடன் போயிருக்கிறாள் தெரியுமா? அவன் போர்த் திறமை மிக்க வலிமைவாய்ந்தவன்; அது மட்டுமல்ல எப்போதும் கூரிய வேற்படையைக் கையிலேயே வைத்திருக்கும் இளங்காளை. போர்த்திறம் மிகுந்த வலிமையும் கூரிய வேற்படையும் கொண்ட காளை என்று கூறுவதில் ஒரு பெருமிதம் தொனிக்கிறது.
அதே நேரத்தில் அவன் போர்த்திறமிக்க வலிமையுடைய இளங்காளை என்பதால் அவனோடு போரிட்டு மகளை மீட்கவும் இயலாத அவலநிலை இருப்பதும் வெளிப்படுத்தப்பட்டுவிடுகிறது.
மகள் சென்ற மலை பெருமலை; வழியோ கடத்தற்கரிய காட்டுவழி.
எல்லோரையும் போன்றவளில்லையாம் அவரது மகள்; இயல்பிலேயே அழகினைக் கொண்ட அவள் கண்ணின் மணிக்குள் வாழும் பாவையை ஒத்தவள்; அவள் நடப்பதே தனி அழகு! அந்தப் பாவை நடை பயிலும் சாயலைப் போலவே அவள் நடப்பாள் என அவளும் உயர்வு மிக்கவள் என்கிறாள்.
பொதுவாகவே பெண்கள் பிள்ளை வளர்ப்பு என்றாலே, நான் அவனை என் கண்ணுக்குள் வைத்தல்லவா வளர்த்தேன்` எனக் குறிப்பிடுவது வழக்கம். அந்த வழக்கத்தில், அவள் என் கண்ணுக்குள்ளேயே இருக்கிறாளே என்ற பேச்சு நினைவில்தான் உண்கண் மணி வாழ் பாவை என்ற சொற்கள் பிறக்கின்றன. பாவையின் சாயலில் நடைகொண்டவள் பெருமலையின் கடத்தற்கரிய காட்டு வழியில் எப்படி நடந்துசெல்வாளோ என்ற துயரத்தையும் உள்ளடக்கியே அவளது மொழிகள் அமைகின்றன.
மகள் விளையாடிய மரத்தடியும் அந்த மேட்டுநிலமுங்கூட தனிச் சிறப்பும் உயர்வும் கொண்டவை என்பதை உணர்த்தவே மணி ஏர் நொச்சியும் தெற்றியும்.
இப்பாடலுக்கு உரை கண்ட பலரும் மணி ஏர் நொச்சி என்பதற்கு நீலமணி போன்ற பூக்களைக் கொண்ட நொச்சி என்றும் தெற்றி என்பதற்கு திண்ணை என்றும் பொருள்கொண்டுள்ளனர். தெற்றி என்பதற்கு திண்ணை என்ற பொருளும் உண்டெனினும் மேட்டிடமும் மேட்டு நிலமும் மேடும் ஒரு வகை மரமும் தெற்றி என்றுதான் அழைக்கப்பட்டுவந்திருக்கிறது.
அகநானூறு 259 ஆம் பாடலின் `` தெற்றி உலறினும், வயலை வாடினும், நொச்சி மென்சினை வணர்குரல் சாயினும்” என்ற அடியின் அடிப்படையில் தெற்றி என்பது உலறுமெனக்கொண்டால் திண்ணை பொருந்தவில்லை. உலறுமென்பதற்குப் பொலிவிழத்தல் என்றொரு பொருளுமுள்ளது. நிலமும் மரமும் பொலிவிழப்பதுண்டு. எனவே இந்த நேர்வில் தெற்றிக்கு மேட்டு நிலமென்றோ, மரமென்றோ பொருள் கொள்வதே பொருத்தம்.
நொச்சி கருநிறக் கிளைகளும் நீலநிறப் பூக்களும், பசிய இலைகளுமாக மொத்த மரமுமே மணி மிளிற்றும் பசிய நீலமும் கருமையும் கலந்த நிறத்துடன் அழகும் கொண்டது; இங்கே மணி போன்ற பூக்கள் என வருவிக்கவேண்டிய தேவை எழவில்லை.
நொச்சி பத்துப் பதினைந்து அடிக்கு மேல் உயரமாக வளருவதில்லை; அதன் அடிமரம், கிளைகள், பூக்கள், இலைகள் அனைத்துமே உருவில் சிறியவை; மெல்லியல்பு கொண்டவை. நொச்சியைவிடவும் அடர்ந்த, தண்ணிய நிழல் கொடுக்கும் மரங்கள் பலவுமிருக்க, கவிஞர் நொச்சியைத் தேர்ந்தெடுத்து, மணி ஏர் நொச்சி என இக்கவிதையில் குறிப்பிடுவதற்கு, சங்க காலத் தமிழர் வாழ்க்கையில் நொச்சி அத்தகையதொரு சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றிருந்தது என்பதை விளங்கிக்கொள்ளவேண்டும்.
புறத்திணையில் நொச்சியென ஒரு தனித்திணை உள்ளது. நொச்சியைத் தொடலையாக, தழையாடையாக மகளிர் அணிந்துள்ளனர். அரண் காக்கும் போரின் போது வீரர்கள் தலையில் நொச்சிக் கண்ணி அணிவர். நொச்சியைப் `போதுவிரிப் பன்மரத்துள் காதல் நன்மரம் நீ!` என்கிறார் மோசிசாத்தனார். (புறம் 272.)
நொச்சிக்கு ஆங்கிலத்தில் `கற்பு மரம்` Chaste tree என்ற பெயருமுள்ளது. சங்க காலத்தின் இணைக்காலத்தில் கிரேக்க நாட்டு கன்னித்தெய்வம் ஹெஸ்டியா வுடன் இணைக்கப்பட்டு புனித மரமாகக் கருதப்பட்டுள்ளது.
இந்த அடிப்படையில் நோக்கினால் இக்கவிதையில் நொச்சி `மணி ஏர் நொச்சி` எனக் குறிப்பிடப்படுவதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.
பாவை நடந்தாற் போல் நடக்கும் அழகு மகள் ஆடி, ஓடி விளையாடிய அழகினையும் மறக்கமுடியுமா? நொச்சியையும் தெற்றியையும் காணும்போதெல்லாம் அவள் நினைவுதானே வரும். அதை நினைக்க, நினைக்க உள்ளம் வேகுமே, அறிவுடைப் பெருமக்களே, எனக்கேட்கும்போது, நீங்கள் தெரியாமல் பேசுகிறீர்கள் என்ற குத்தலும் தொனிக்கிறது.
இப்பாடலில் ஓசை நயமும் சிறப்பாக அமைந்துள்ளது. ஒரு மகள், செருமிகு, பெருமலை, அருஞ்சுரம், மணிவாழ், அணி இயல், மணி ஏர் என எதுகைச் சொற்களும் உள்ளின் உள்ளம், உண்கண் என மோனை அமைவதையும் உன்னி ஓர்ந்து மகிழ்க.
சங்க அகப்பாடல்கள் வெறுமே கற்பனைக் காதலைப் பேசுவதில்லை. வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய மானுட உளவியலையும் காட்சிப்படுத்துவதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

Sunday, 1 April 2018

சங்க இலக்கியத் துளிகள் - 15. புணரி பொருத பூமணல்.

சங்க இலக்கியத் துளிகள் - 15
புணரி பொருத பூமணல்
களவுக்காதல் – நெய்தல் - தலைவனும் தலைவியும் இரவுக்குறி நிர்ணயித்துப் புணர்ந்து பிரிய, ஊருக்குள் அலர் மிகுகிறது; எனவே காவல் மிகுதியாகிறது. காவல் மிகுந்ததால் ஏற்கெனவே நிர்ணயித்த குறியிடத்திற்கு தலைவி வரமுடியாமல், இரவுக்குறி தவறிப்போகிறது. காவல் மிகுதியாவதால் மேற்கொண்டு களவுப் புணர்ச்சிக்கு வழியில்லை; தலைவி வருந்தி உடல் மெலிகிறாள். தலைவன், தலைவியைக் காண, மறைவாக வந்து நிற்பதைத் தோழி காண்கிறாள். ஆனாலும் அவனைக் காணாதது போல, அவன் காதில் விழுமாறு, தலைவியிடம் கூறுகிறாள்.
“அவர் குறிப்பிட்ட இரவுக்குறி தவறிப்போனதென்று, சூடாத பூமாலை போல வாடி, உடல் மெலிகிறாய்; அயலாரின் பழிச்சொல் கேட்டு, அவர் இனிமேல் நிச்சயமாக நம்மிடம் வரமாட்டாரென நினைக்கின்ற எதிர்மறை எண்ணத்தை நெஞ்சிற்குள் புகவிடாமல் தொலைத்து ஒழிப்பாயாக; அங்கே பார்! அலைகள் வந்து மோதி, மோதிப் பூமணல் அடர்ந்து சேர்ந்திருக்கும் கடற்கரையில், தலைவனின் தேர்க்காலில் நண்டுகள் பட்டுவிடாமல் பாதுகாப்புடன், கடிவாள வாரினைப் பிடித்துத் தேர்ப் பாகன் செலுத்தப் போதுமான அளவுக்கு கடற்கரைச் சோலைக்குள்ளும் நிலவொளி பரந்து விரிகிறது.
பாடல் :
பெய்யாது வைகிய கோதை போல
மெய் சாயினை, அவர் செய் குறி பிழைப்ப;
உள்ளி நொதுமலர் நேர்பு உரை தெள்ளிதின்
வாரார் என்னும் புலவி உட்கொளல்
ஒழிகமாள, நின் நெஞ்சத்தானே; 5
புணரி பொருத பூ மணல் அடைகரை,
ஆழி மருங்கின் அலவன் ஓம்பி,
வலவன் வள்பு ஆய்ந்து ஊர,
நிலவு விரிந்தன்றால் கானலானே.
- – உலோச்சனார், நற்றிணை 11.

கூற்று : காப்பு மிகுதிக்கண்இடையீடுபட்டு ஆற்றாளாய தலைமகட்கு, தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத் தோழி சொல்லியது.
கூற்று விளக்கம் : காவல் மிகுதியாலே தலைவனைக் கூடப் பெறாமல் ஆற்றாது வருந்திய தலைவியைத் தோழி நோக்கி, நீ வருந்தாதே, நிலவு விரிந்ததனால் அவர் இன்னே வருவரெனக் கூறுவாள் போன்று, காவல் மிகுதியால் இரவுக்குறி பிறழ்ந்தும், அதனாலே தலைவி படும் துன்பமும் சிறைப் புறத்திருக்கும் தலைவன் கேட்குமாறு கூறி வரைவொடு புகுமாறு வற்புறுத்துவது.
அடி நேர்ப் பொருள் : அவர்செய் குறி பிழைப்ப – அவர் குறித்த இரவுக்குறி தவறிப்போனதென்று; பெய்யாது வைகிய கோதை போல – அணியாமல் வீணாகும் பூமாலை போல; மெய் சாயினை – உடல் வதங்கி வாடுகிறாயே; உள்ளி நொதுமலர் நேர்பு உரை – அயலாரின் பழிச்சொல்லை நினைத்து; தெள்ளிதின் வாரார் என்னும் புலவி – அவர் இனிமேல் நம்மிடம் நிச்சயமாக வரமாட்டாரென நினைக்கின்ற எதிர்மறை வெறுப்பினை; உட்கொளல் ஒழிகமாள நின் நெஞ்சத்தானே – உன் நெஞ்சத்தால் நினைப்பதைக்கூட விட்டுத் தொலைப்பாயாக; புணரி பொருத பூமணல் அடைகரை – அலை வந்து மோதி, மோதிப் பூமணல் அடர்த்தியாகச் சேர்ந்த கடற்கரையில்; ஆழி மருங்கின் அலவன் ஓம்பி – நண்டுகள் தேர்ச் சக்கரத்தில் படாதவாறு; வலவன் வள்பு ஆய்ந்து ஊர – தேர்ப்பாகன் கடிவாள வாரினைப் பிடித்துக் கவனமாகச் செலுத்தத் தேவையான அளவுக்கு; நிலவு விரிந்தன்றால் கானலானே - கடற்கரைச் சோலைக்குள்ளும் நிலவொளி பரந்திருப்பதைக் காண்பாயாக!
பொழிப்புரை :
அவர் குறித்த இரவுக்குறி தவறிப்போனதென்று, அணியாமல் வீணாகும் பூமாலை போல, உடல் வதங்கி வாடுகிறாயே; அயலாரின் பழிச்சொல்லை நினைத்து, அவர் இனிமேல் நம்மிடம் நிச்சயமாக வரமாட்டாரென நினைக்கின்ற எதிர்மறை வெறுப்பினை, உன் நெஞ்சத்தால் நினைப்பதைக்கூட விட்டுத் தொலைப்பாயாக; அலை வந்து மோதி, மோதிப் பூமணல் அடர்த்தியாகச் சேர்ந்த கடற்கரையில், நண்டுகள் தேர்ச் சக்கரத்தில் பட்டுவிடாதவாறு, தேர்ப்பாகன் கடிவாள வாரினைப் பிடித்துக் கவனமாகச் செலுத்தத் தேவையான அளவுக்குக் கடற்கரைச் சோலைக்குள்ளும் நிலவொளி பரந்திருப்பதைக் காண்பாயாக!
அருஞ்சொற்பொருள் : பெய் – அணிதல், பெய்யாது – அணியாமல்; வைகு – கழிதல், வற்றுதல், வதங்குதல், வைகிய – வீணாகிப் போன கோதை – பூமாலை; சாய் – சாய்தல், தளர்தல், வருந்துதல், மெலிதல், வற்றுதல், அழிதல்; பிழை - பிழைத்தல், பலிக்காமலாகுதல், தவறிப்போதல்; உள் – உள்ளம், உள்ளுதல், நினைத்தல்; நொதுமலர் – அயலார்; நேர்பு – எழுதல், நிகழ்தல்; புலவி – ஊடல், வெறுப்பு (எதிர்மறை எண்ணம்); புணரி – கடல், அலை; ஆழி – தேர்க்கால், சக்கரம்; அலவன் நண்டு; வலவன் – தேர்ப்பாகன், தேர் வல்லவன்; வள் – கடிவாளம், வார்; கானல் – கடற்கரைச் சோலை.
கவிதை நயம் :
தலைவன் குறித்த இடத்திற்குச் செல்லமுடியாதவாறு காவல் மிகுந்துவிட்டதால் தலைவி தலைவனைச் சென்று சந்திக்க முடியவில்லை. அதனால் உடல் மெலிந்து மனம் வாடிப் பெரும் குழப்பத்திலிருக்கிறாள். ஊர் பேசும் அலரை நினைத்து, தலைவன் மேற்கொண்டு வராமல் நின்றுவிட்டால், தன் வாழ்க்கை என்னாகுமென அஞ்சிப் பதறுகிறாள். அந்தப் பதற்றத்தைத் தலைவனுக்கு அறிவிப்பதற்காகவே, `இரவுக்குறி தவறிப்போனதென்று சூடாத மாலை போல வாடி உடல் மெலியும்’ தகவலோடு `நொதுமலர் நேர்பு உரை உள்ளி தெள்ளிதின் வாராரெனும் புலவி உட்கொளல் ஒழிகமாள நெஞ்சத்தானே` எனத் தெரிவிப்பதால் தலைவன் இனிமேல் வரமாட்டானோ என தலைவி நினைப்பதும் தலைவனுக்கு உணர்த்தப்பட்டுவிடுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து கடற்கரையில் நண்டுகள் மீது தேர்க்கால் ஏறிவிடாதபடி தேரைச் செலுத்துவதற்கான நிலவொளி பரந்துவிரிகிறதென்பதன் மூலம் இரண்டு விவரங்கள் தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றன. ஒன்று தலைவன், காதலியைச் சந்திக்க விரையும் ஆவல்மிக்க பயணத்தின்போதுகூட நான்கறிவேயுள்ள நண்டுகளுக்குக்கூடத் துன்பம் நேர்ந்துவிடக்கூடாதென நிலவொளி விரிந்தபின்னர் வருகின்ற கருணைமிக்கவன்; எனவே கலங்காதே உன்னைக் கைவிடமாட்டாரெனத் தலைவிக்கு உணர்த்துவது. இரண்டு, தலைவன் குறியிடத்திற்கு வந்துநின்றாலும், நிலவொளி மிகுந்திருப்பதாலும் காவல் மிகுதியாலும் தலைவியால் அவனைச் சந்திக்க இயலாமலிருப்பதால் மேற்கொண்டும் காலம் நீடிக்காமல் உடனேயே வரைவு மேற்கொள்ளத் தமருடன் வருவாயாக என்பதும் உணர்த்தப்பட்டுவிடுகிறது.
தலைவனே, நாங்கள் அறிவோம், நீ நண்டுகள் கூட துன்பமுறக்கூடாதென நினைக்கும் கருணைப்பண்பு மிக்கவன். அதனால் நீ வரைவுடன் வருவாயென நாங்கள் நம்புகிறோமென தலைவனின் மக்கட்பண்பு தூண்டப்படுகிறது.
எதிர்மறை எண்ணத்தை நெஞ்சத்தாலும் நினைக்காதேயென உறுதிபடக் கூறுமொழிகள் தலைவனின் உள்ளத்தில் எளிய நெஞ்சமுள்ள இவர்களின் நம்பிக்கை சிதையுமாறு எந்த எண்ணத்தையும் தன்னுள்ளத்தும் கொள்ளக்கூடாதென்ற உறுதியை மேற்கொள்ளச் செய்யுமல்லவா!
புணரி பொருத பூமணல் அடைகரை சுட்டப்படுவதன் மூலம் அனைத்துமே அழகும் மென்மையும் மிக்கதென்றும் அதேநேரத்தில் உறுதியானதென்றும் உணர்த்தப்படுவதோடு இருள் மறைந்து நிலவொளி விரிந்து பரவுவதாகக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் நன்னம்பிக்கை ஊட்டப்படுகிறது.
போர்க்குணம் மிக்கவனாகவும், போரில் விழுப்புண் பெற்று மடிவதையே பெருமகிழ்வாகக் கொள்ளும் வாழ்க்கையெனினும், போர்க்களத்தைத் தவிர மற்ற வாழ்வியல் செயல்பாடுகள் அனைத்திலும் பிற உயிர்களுக்கு இடையூறு நேராவண்ணம் வாழவேண்டுமென்பது அந்நாளைய உயர் பண்பாடென்றும் இக்கவிதை உணர்த்துவதை உன்னி மகிழ்வோம்.
முழுக்க, முழுக்க நேர்முகச் சிந்தனையுடனான நன்னம்பிக்கை மொழிகளைத் தேர்ந்து இக்கவிதை படைக்கப்பட்டுள்ளதை உணரும் போது வாசக உள்ளத்திலும் அதே நல்லுணர்வுகளோடு மகிழ்வும் மேலெழும்.

Sunday, 25 March 2018

அளிசமரம் என்னும் அழிஞ்சில்

அளிசமரம் என்னும் அழிஞ்சில் மரம்
முழுக்க முழுக்க நெல் விவசாயம் மட்டுமே சார்ந்திருந்த எங்கள் கிராமத்திலிருந்த சிறிய வெற்றிலை பாக்குக் கடைகளில் (பெட்டிக்கடைகள்) கூட மாடு அடிக்கும் உழவு கம்புகளும் சாட்டைக்கம்புகளுமாக ஒரு கட்டுக் கம்புகள் எப்போதும் கடை முன்பு சார்த்திவைக்கப்பட்டிருக்கும். சாட்டைக்குத் தேவையான நூல், நரம்பு, குஞ்சம், உழவுகம்புக்குத் தேவையான தார் (சிறிய ஆணி) எல்லாமே கிடைக்கும். உழவு மாடு அடிப்பதற்கு அளிசங் கம்பினைத் தான் தேடுவார்கள். சாட்டைக்குத் துவரங்கம்பு. ஓரளவுக்கு விளைந்த (முற்றிய) அளிசங்கம்பு எருமை மாட்டின் மீது என்ன அடி அடித்தாலுங்கூட, இதர கம்புகளைப் போல் பிளந்து கீறுவதில்லை. அது நார் நாராக உரிவது போலச் சிறுசிறு சிறாய்களாகத்தான் கீறும். அதனால் உழவுகம்புக்குப் பொதுவாக அளிசங்கம்பைத் தான் தேடுவார்கள். மலங்காட்டிலிருந்து தான் கம்பு வெட்டிக் கொண்டுவருவார்கள்.
ஆர்வம் காரணமாக அளிசமரம் குறித்துக் கேட்டபோது தான் எங்கள் ஊர்ப் புதுக்குளத்தங்கரையில் நின்றிருந்த இரண்டு மூன்று அளிசம் புதர்களை அப்பா, காட்டினார். அதன் பிறகு அவற்றைக் கவனிப்பது எனது பழக்கமாக மாறிப்போயிருந்தது. பேருந்து அந்தப் பக்கமாகத்தான் செல்லும். அப்போதும் அந்தப் புதர்களை எட்டிப் பார்ப்பது வழக்கம். ஆனால் அவை மரங்களாக வளரவே இல்லை. கம்பு கொஞ்சம் முற்றினாலே போதும் நறுக்கிக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். பிறகெங்கே அது வளர்வது. கம்பிலும் முள் இருக்கும் முள்ளைச் செதுக்கியெடுத்த இடம் கணுப் போலத் தெரியும்.
வளர்ந்து வேலைக்கெல்லாம் போனபின்பு, 80, 85களில் அழகியபாண்டிபுரம் கிருஷ்ணன் நம்பியின் `மருமகள் வாக்கு` சிறுகதை படிக்கக் கிடைத்தது.
வெளிப்பார்வைக்கு அன்பாயிருப்பது போல் காட்டிக்கொள்ளும் மாமியாரின் அடக்குமுறைக்குள் மருமகள் யதேச்சையாகவே அடங்கிப் போவது குறித்த ஒரு கதை அது. அப்போது நடக்கின்ற தேர்தலில் பூனைக்கு ஓட்டுப் போடும்படி மாமியார் சொல்லியிருப்பார். மருமகளான ருக்மணிக்கோ கிளிக்குத் தான் ஓட்டுப் போட விருப்பம். கிளி இருக்கும்போது யாராவது பூனைக்கு ஓட்டுப் போடுவார்களோ? என்பது அவள் தனக்குத் தானே கேட்டுக்கொண்ட கேள்வி. கிளி இல்லாமலிருந்தால் பூனைக்குப் போடலாம்தான் என்பது அவள் கருத்து. வாக்குச் சாவடியில் வரிசையில் நிற்கும் போது அங்கு ஒரு மூலையில் நின்ற ஒரு அளிச மரம் அவள் கண்ணில்பட, அப்படியே அவள் சிறுமியாகிவிடுகிறாள். அவளுடைய சொந்த ஊர்ப் பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்த அளிசமரமும் அதில் அவள் பாவாடையைத் தார் பாய்ச்சிக் கட்டிக்கொண்டு ஏறிப் பழம் பறித்துத் தின்றதும் நினைவுக்கு வரும். அப்படியே பழைய நினைவுகளில் அவள் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும் போதே வாக்குச் சீட்டு அவள் கையில் கொடுக்கப்படுகிறது. பட்டென்று ஏதோ ஒன்றில் குத்திப் போட்டுவிட்டு வருகிற அவளிடம் உடன் வந்தவர்கள் யாருக்கு ஓட்டுப் போட்டாயென்று கேட்கிறார்கள். எங்க மாமியாருக்குத் தான் போட்டேன்` என்கிறாள், அவள். அதுதான் கதை.
அளிசம் பழங்கள் அவ்வளவு சுவையானவையென்று ருக்மணி சொன்னதைப் படித்ததிலிருந்து எனக்கு அந்தப் பழங்கள் மீது ஒரு விருப்பம் ஏற்பட்டது. ஆனால் என்ன கொடுமையென்றால் அதற்கு முன்பு நான் அளிசமரத்தையோ, அளிசம் பழங்களையோ பார்த்திருக்கவில்லை. அன்றிலிருந்து அளிச மரம் மாதிரி தெரிகிற மரங்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் நினைவிலிருந்த புதுக்குளத்து அளிசம் புதரோடு ஒப்பிட்டு இது அளிச மரமில்லையென உறுதிப்படுத்துவது பழக்கமாகியிருந்தது. பெண்ணாடம், இறையூர் கிராமத்தில் எனது சகலை வீட்டுக்குப் போயிருந்த போது சுமாராக ஒரு பத்தடி உயரத்தில் அளிச மரமொன்றைப் பார்த்தேன். அங்கிருந்த யாருக்கும் அந்த மரத்தின் பெயர் தெரியவில்லை. அந்த மரத்திலும் பூ, காய், பழம் ஏதுமில்லை. ஆனால் எனக்கு அது அளிசமரந்தானென்று உறுதியான ஒரு எண்ணம் ஏற்பட்டது. அதன் பின்னரும் பேருந்துகளில் செல்லும் போது ஒன்றிரண்டு மரங்கள் (ஆரணி – சேத்துப்பட்டு சாலையில்) தென்பட்டதாக நினைவிருக்கிறது.
கடந்த வாரம் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று வழக்கமாக நான் காலைநடை செல்லும் பாதையை மாற்றி செங்காநத்தம் மலைக்குச் செல்லும் பாதையில் சென்றபோது மலையடிவாரத்துக்கும் முன்பாக மாந்தோப்பு வேலி ஒன்றில் அடுத்தடுத்து நின்ற இரண்டு மரங்களைப் பார்த்தேன். உடனேயே இவை அளிச மரங்கள் தாமென எனக்குள் தோன்றினாலும் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளலாமேயேன அந்தப்பாதையில் வந்த ஓரிருவரிடம் கேட்டுப் பார்த்தேன். ஒன்றும் வேலைக்காகவில்லை. இரண்டு புகைப்படங்கள் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு வீடு திரும்பிவிட்டேன்.
இணையத்தில் அளிச மரம், அளிசம் பழம் என்றெல்லாம் தட்டிப் பார்த்தால் அது போல் எதுவுமில்லையென்றது. ஏதோ ஒரு நினைவு, அது எப்படி எனக்குள் ஏற்பட்டதென்றுதான் எனக்குப் புதிராக இருக்கிறது. அழிஞ்சில் எனத் தட்டிப் பார்த்தால் நான் தேடியது கிடைத்துவிட்டது. இதன் பழத்தைச் சாப்பிட்டிருப்பதாக குழந்தை செல்வா என்பவரின் பக்கத்தில் படத்துடன் குறிப்புகள் இருந்தன.
அழிஞ்சில் என்ற இந்த மரத்தின் வேர், பட்டை, விதைகள் இலை அனைத்துமே மருத்துவ குணமுடையவை என்கிறார்கள், பாம்புக்கடிக்குங்கூட இது மருந்து என்கிறார்கள். தொழு நோய்க்கும், சகல தோல் நோய்களுக்கும் இது மருந்தாகிறதென்கின்றனர். எப்படியானாலும் மருத்துவர் ஆலோசனையின்றிச் சாப்பிடுவது சரியல்ல.
அழிஞ்சிலின் ஆங்கிலப் பெயர் Alangium Salviifolium. மலையாளத்தில் இதன் பெயர் அலஞ்சி என்றும் அதிலிருந்துதான் ஆங்கிலப் பெயர் ஏற்பட்டதென்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். அங்கோலா என வடமொழியில் குறிப்பிடப்படுவதால் மருத்துவத் தமிழில் இதற்கு அங்கோலம் என்றொரு பெயரும் உள்ளது.
இப்போதும் அழிஞ்சில் பழத்தை நேரில் பார்க்கவில்லை. செங்கா நத்தம் செல்லும் சாலையிலுள்ள மரத்தை அவ்வப்போது கவனித்துப் பார்த்து வருவதாகத் தீர்மானித்திருக்கிறேன்.
அழிஞ்சில் மரம் குறித்து சங்க இலக்கியப் பதிவு ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. என்னிடமிருக்கும் பத்துப் பாட்டு எட்டுத் தொகை நூல்களிலுள்ள அருஞ்சொற் பொருள் அகர நிரல்களில் அழிஞ்சில் என்ற சொல்லோ, அளிசு, அளிசம் என்ற சொற்களோ காணப் பெறவில்லை.
அளிசம் பழத்தை மூக்குச்சளிப்பழம், ஒட்டுப் பழம் என்றும் அழைப்பதாகச் சிலர் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இதன் பொருத்தப் பாடும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை.
அளிசம் பழம் குறித்த இலக்கியப் பதிவு கிருஷ்ணன் நம்பியின் சிறுகதை ஒன்றாகத் தான் இருக்குமென நினைக்கிறேன்.
அழகியபாண்டிபுரம், கடுக்கரை, குறத்தியறை, காட்டுப் புதூர், பூதப்பாண்டி போன்ற ஊர்களிலிருப்போருக்கு (மேற்குமலைத் தொடர் அவர்களுக்குப் பக்கம்.) அளிசம் பழம் குறித்துத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. அந்த நண்பர்கள் அவர்களுக்குத் தெரிந்த தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொண்டால் எல்லோருக்கும் பயனாகும் . நன்றி.
ச.ஆறுமுகம்.
முகநூல் பதிவு  23.03.2018 விருப்பம் 68, பகிர்வு 13 , பின்னூட்டம் 20

மரக்கழச்சி என்னும் கழற்சிக்காய்.

மரக்கழச்சி என்னும் கழற்சிக்காய்
நாஞ்சில் நாட்டு கிராமங்களில் அநேகமாக அனைத்து வீடுகளிலும் பெண்களுக்கான கழச்சி விளையாட்டுக்காக மரக்கழச்சி விதைகள் ஏழு இருக்கும். பெண்பிள்ளைகள் அதை வைத்துக்கொண்டு கழச்சி விளையாடுவது மிகச் சாதாரணமான காட்சியாக இருக்கும். மரக் கழச்சிக்குப் பதிலாக உருண்டையான கற்களைப் பயன்படுத்துவதுமுண்டு.
இந்தக் கழச்சி விளையாட்டு சங்க இலக்கியத்தில் `கழங்கு` எனக் குறிக்கப்படுகிறது. இந்த விளையாட்டுக்கான கழங்குகள் பொன்னால் செய்யப்பட்ட தாகவும் இருந்திருக்கின்றன எனக் குறிப்புகள் உள்ளன. முத்துக்களைக் கொண்டு கழங்காடியதாகவும் பாடல்களில் பாடியுள்ளனர். மரத்தைக் குடைந்து செய்த கழங்குகளும் இருந்துள்ளன. நாம் அவற்றைப் பார்த்ததில்லை.
கழங்கு விளையாட்டு பற்றிய சங்க காலச் செய்திகள்
கருவூரை அடுத்திருக்கும் ஆன்பொருநை (அமராவதி) ஆற்று மணலில் மகளிர் பொன் செய் கழங்கினால் தெற்றி விளையாடி மகிழ்ந்தனர். புறம்.36
நீர்ப்பெயற்று (தற்போதய மகாபலிபுரம்) என்பது ஒரு துறைமுகப் பட்டினம். அப்பட்டினத்து மாடங்களில் பந்து விளையாடிய மகளிர் மணல்வெளிக்கு வந்து கழங்கு ஆடினர். பெரும்பாணாற்றுப்படை - 331 -335
பாண்டிய நாட்டில் கடற்கரை மணலில் மகளிர் முத்துகளைக் கழங்காகப் பயன்படுத்தி, கூச்சலிட்டுக் கும்மாளம் போட்டுக்கொண்டு கழங்கு ஆடினர். சிலம்பு 27 - 245
கழங்கு முத்தின் அளவினதாக இருக்கும். அகம். 126 - 12 மற்றும் 173 - 15.
மரத்தைக் குடைந்து கழங்குக்காய்கள் செய்யப்படுவது உண்டு. அகம் 135 - 9
கழங்காடும்போது கழங்குக் காய்கள் மழையோடு இறங்கும் பனிக்கட்டி போல் இறங்கும். அகம் 334 - 8
பந்தும் கழங்கும் மகளிர் விரும்பியாடும் விளையாட்டுகள்.அகம் - 17, 49, 66, ஐங்குறுநூறு 377, பரிபாடல் 10 - 107
கழங்கு ஆயத்தோடு (தோழியர் கூட்டத்தோடு) விளையாடப்படும். அகம் 66, 17 - 2
கழங்காடும் திறமையில் காதல் அரும்புவதும் உண்டு. அகம் 66
கூரை வீட்டின் முன்புறம் ஈந்துப்புதர் ஓரத்தில் அமர்ந்துகொண்டு மகளிர் கழங்கு ஆடினர். நற்றிணை 79
செல்வச் சிறுமியர் கழங்காடுவர். போரின்போது கழங்காடு களம் அழிக்கப்படும். பதிற்றுப்பத்து 15 - 5
வேட்டுவர் தம் தெய்வம் கொற்றவைக்குப் படையல் செய்யும்போது கிளி, மயில் ஆகியவற்றுடன் தம் விளையாட்டுப் பொருள்களான பந்து, கழங்கு போன்றவற்றையும் சேர்த்துப் படையல் செய்தனர். சிலம்பு 12 - 1-35
கழங்கு கொண்டு நிமித்தம் கணிப்பதும் இருந்திருக்கிறது. (ஐங்குறுநூறு, பதிற்றுப்பத்து)
மரக்கழச்சி விதைகள் அடர் சாம்பல் நிறத்தில் உருண்டையாகப் பார்ப்பதற்கு மிக அழகாகவே தோன்றும். தெரியாத நபரென்றால் நிச்சயமாக அது ஒரு விதை என நம்பமாட்டார். அவை உண்மையிலேயே தாவர விதைகள் தாமெனப் புரிந்தபோது ஏற்பட்ட வியப்பு இன்னும்கூட எனக்குத் தீர்ந்தபாடில்லைதான்.
இளங்கடைச் சுடுகாட்டுக்குச் செல்லும் வழியில் தாழம் புதர்க் கூட்டம் ஒன்றையடுத்துச் செழித்துப் படர்ந்து வளர்ந்திருந்த மரக்கழச்சிச் செடியைப் பார்த்து, அதில் காய்கள் இல்லாமலிருந்ததைக் கண்டு வருத்தப் பட்டிருக்கிறேன். அப்படிச் செடியிலிருந்து மரக்கழச்சி விதைகளை நேரடியாகப் பறிக்க முடியாமற்போன ஏக்கம் இன்னும் கூட இருந்துகொண்டுதானிருக்கிறது.
மிதிவண்டி ஓட்டப் படித்தபின், ஒருமுறை எப்படியோ மிதிவண்டி இருக்கைக்கிடையில் விதைக் கொட்டையிலொன்று மாட்டி இலேசாகக் கசங்கி, வீங்கிவிட்ட து. அதற்குச் செய்த மருத்துவம் - மரக்கழச்சி இலைகளைப் பறித்துவந்து பெண்குழந்தையின் சிறுநீர் சேர்த்தரைத்து அடிபட்ட விதையில் பற்றுப் போட்டதுதான். மூன்றே நாட்களில் குணம் கிடைத்தது.
விளையாடும் போதோ, மிதிவண்டி ஓட்டும் போதோ, மாட்டு வண்டி போன்றவற்றிலிருந்து இறங்குவது அல்லது துள்ளி ஏறி உட்காரும்போதோ விதைக் கொட்டைகள் நசுங்கி வீங்கிவிடுவதுண்டு. அதற்கெல்லாம் கிராமத்து வைத்தியம் மரக்கழச்சி இலையும் பெண்குழந்தையின் சிறுநீரும் தான்.
மரக்கழச்சி இலை சரிதான். அதைப் பெண்குழந்தை சிறுநீரோடு சேர்த்துத்தான் அரைக்கவேண்டுமா, சாதாரணமாகத் தண்ணீர் ஊற்றி அரைத்தால் போதாதா என்ற கேள்வி எனக்குள் இப்போது எழுகிறது தான். ஆனால் அந்தக் காலத்தில் அப்படித்தான் அரைத்தார்கள்.
இந்த மரக்கழச்சி என்பதுதான் தமிழகத்தின் மற்ற பகுதிகளில் கழற்சிக் காய், கழச்சிக் காய் எனப்படுகிறது. இதன் ஆங்கிலப்பெயர் caesalpinia bonduc என்பது. Fever nut என்றொரு பெயரும் உள்ளது. தமிழ் மருத்துவத்தில் மரக்கழச்சி விதைகளின் பயன் குறித்து வாசித்தால் இதுவும் ஒரு சர்வரோக நிவாரணி எனத் தெரியவருகிறது.

Saturday, 17 March 2018

முருக்கு என்னும் முள் முருங்கை

முருக்கு என்ற முள்முருங்கை
எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதியிலுள்ள முள் முருங்கை மரம் ஒன்று இப்போது இலைகளை முழுதுமாக உதிர்த்துவிட்டுப் புலி நகங்களை ஒத்த சிவப்புப் பூக்களை ஏந்தி நிற்கிறது. பலமுறை அதன் பக்கமாகச் சென்றிருந்தாலும் இன்று மாலையில் தான் `அடடா, இது முள்முருங்கையாச்சே` என உறைத்தது.
இந்த முள்முருங்கையைக் கல்யாண முருங்கை என்றும் அழைப்பதுண்டு. எங்கள் ஊருக்குள் காட்டுப்புதூர் ஆச்சியின் வீட்டை ஒட்டிய அறுத்தடிப்புக் களம் முழுவதையும் நிறைத்துக்கொண்டு ஒரு மரம் நின்றிருந்தது. உபயோகமே இல்லாத இந்த மரத்தை எதற்கு வளர்க்கிறார்கள் என்று அப்போது நினைத்துக்கொள்வேன்.
ஒரு மாமரம் புளியமரமென்றால் காய் பறிக்கலாம். பூவரசு, உயிலை, வாராச்சி, மஞ்சணத்தி மரங்களென்றால் குழை அரக்கிப் பிசானத்தில் உரமாகப் பயன்படுத்தலாம். ஒரு பயனுமில்லாமல் இவ்வளவு இடத்தை அடைத்து வளர்கிற ஒரு மரம் எதற்கென்பது அந்தக் காலத்து அறியாத வயதில் என் நினைப்பு.
அந்தப் பாம்படம் போட்டிருந்த ஆச்சி அத்தனை பெரிய வீட்டில் தனியாகத்தான் இருந்தார்கள். கழுத்திலும் கூடத் தங்கச் செயின் போட்டிருப்பார்கள். வீட்டிலிருந்து களத்துக்கு இறங்கும் நடையில் நின்றுகொண்டு, சிலசமயம் படியில் அமர்ந்து அந்த மரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். அவர்களுக்கு அந்த மரத்தின் மீது அவ்வளவு பிரியம் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று இப்போதுதான் எனக்குப் புரிகிறது. அந்தத் தள்ளாத வயதுப் பாட்டியுங்கூட ஒருநாள் அந்த வீட்டிலேயே கொலைசெய்யப்பட்டுக் கிடந்தாள்.
வீட்டு வேலைக்காரப் பெண், எதிர்த்த வீடு, பக்கத்து வீட்டுக்காரர் எனப் பலர் காவல் துறை விசாரணையில் அல்லல்பட்டார்கள். ஆனாலும் மர்மம் விளங்கியபாடாக இல்லை. ஆகிவிட்டது, ஐம்பது, அறுபது வருடங்கள். மனிதர்கள் தாம் சிலநேரங்களில் எவ்வளவு கொடியவர்களாக நடந்துவிடுகிறார்கள்,
அதைப் போலவே இன்னொரு பாம்படப் பாட்டியும் அதற்கும் முன்னால் கொலைசெய்யப்பட்டிருந்தாள். இப்போதும் தனியாக வசிக்கும் வயதான, பாட்டி தாத்தாக்கள் கொலைகள் தொடரத்தான் செய்கின்றன. அந்தத் தகவல்களைக் கேள்விப்படும்போது மனம் பதறுகிறோம். வாழ்க்கையில் இது போன்ற மரணங்களை அவ்வளவு எளிதாக நம்மால் கடந்துவிட முடியவில்லை. அவை நம் ஆழ்மனதுக்குள் போய்த் தங்கிவிடுகின்றன.
அப்படியான கொலைகாரர்களை விடவும் கொடியவர்களல்லவா, பொதுச் சொத்தைக் கொள்ளையடிப்பவர்கள்! அவர்களிலும் கொடியவர்கள், அவர்களுக்கு மறைவாகத் துணைபோகும் அதிகாரவர்க்கத்தினர்.
முள் முருங்கை விதையைச் சூட்டுக்காயென்போம். அது நல்ல செம்பழுப்பில் புளியங்கொட்டையைப் போல உறுதியாக இருக்கும். அதை சிமென்ட் தரையிலோ, கரடுமுரடான கல்லிலோ உரசி தொடையில் வைத்து அமுக்கினால் தொடை பொத்துப்போகும். அவ்வளவு சூடு.
காம்பு ஒன்றுக்கு மும்மூன்று இலைகள் கொண்டது. ஒவ்வொரு இலையும் வேலின் உருவத்தை ஒத்திருக்கும். இந்த இலைகளை வளர்ப்பு முயல்களுக்கு உணவாகக் கொடுப்பதுண்டு. அவை இந்த இலைகளை விரும்பி உண்ணும் எனக் கூறுவர்.
சுடலைமாடன் கோவிலுக்கு ஆடு நேர்ந்து வளர்ப்பதை ஒரு வழக்கமாகவே கொண்டிருந்த முருகண்ணன், ஆட்டுக் கிடாய்க்கு நான்கு மரக் குழைகளைத் தான் அதிகமும் வைப்பார். 1. வாகை, 2. பூலாத்தி, 3. கொடுக்காப்புளி. 4. முள்முருங்கை. தோதகத்திக் குழை மிகவும் நல்லது; ஆனால் அதைப் பறிக்க மலைக்கல்லவா போகவேண்டுமென்பார்.
கடலோடும் கட்டுமரத்துக்கு இதன் அடிமரம் மிகவும் உகந்ததென்றும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.
இந்த மரத்துக்கும் பல மருத்துவ குணங்கள் இருப்பதாகத் தமிழர்கள் கண்டுபிடித்துள்ளனர். இதன் இலைகள் கருப்பைச் சிக்கல்களுக்குச் சிகிச்சையளிக்கப் பயன்படுவதால் தான் இது கல்யாண முருங்கை என அழைக்கப்படுவதாகவும் கூறப்படுகிறது. பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் ஆண்குறியின் முன்பகுதியில் தோன்றும் வெடிப்பு, புண் போன்றவற்றுக்கு இந்த மரத்தின் இலை பயன்படுத்தப்படுவதாகவும் ஒரு குறிப்பு உள்ளது.
இம்மரம் பற்றி சங்க இலக்கியக் காலத்திலும் தமிழர் நன்கு தெரிந்திருந்தனர். சங்க இலக்கியத்தில் கவிர் (பதிற். 11- 21) எனவும் முருக்கு எனவும், இம்மரம் குறிப்பிடப்படுகிறது. பலாசு, புரசு மரங்களும் இவ்வகையைச் சேர்ந்தவை.
முருக்கின் தாழ்ந்த கிளைகளிலுள்ள அழகிய நெருப்பு உதிர்ந்து அடர்ந்து பரந்துகிடக்கும் அடைகரைகளைக் கொண்ட பொய்கை என்பதை (பதிற். 23- 20) `முருக்குத் தாழ்பு எழிலிய நெருப்பு உறள் அடைகரை~ எனப் பதிற்றுப் பத்தின் 23 ஆம் பாடலிலுள்ள 20 ஆம் அடி குறிக்கிறது. முருக்கம் பூவை அழகிய நெருப்பென்றே குறிப்பிட்டிருப்பதை உன்னி உணர்ந்து மகிழ்க.
முருக்கு (நற். 73 – 1 (செம்முருக்கமரம்) வேனில் முருக்கின் விளை துணர் அன்ன மாணா விரல் வல் வாய்ப் பேய் என்னும் அடியில் பேயின் விரல்கள் முருக்கின் நெற்றுப் போல இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.. முருக்கின் நெற்று கரிய நிறத்தில் முண்டு முண்டாக நான்கு அல்லது ஐந்து விதைகளுடன் வளைந்து கூரிய முனையுடன் இருப்பது. அதனால் பேயின் விரல்களுக்கு முள்முருங்கை நெற்று மிகச் சிறந்த உருவுவமம்
புறம். (169 – 10,11) `இகலினர் எறிந்த அகல் இலை முருக்கின் பெருமரக்கம்பம் போல பொருநர்க்கு உலையா நின் வலன் வாழியவே.’ இளம் போர்வீரர்கள் அம்பு எய்து பயிற்சி பெறுவதற்கான இலக்காக முருக்கின் பெருமரக் கம்பத்தை நிறுத்தியிருக்கின்றனர் என்றும் அந்த இலக்கு உறுதியாக, அழிக்கமுடியாததாக இருந்துள்ளதென்றும் தெரிய வருகிறது. 
கலித்தொகை 33 இன் 3,4 அடிகளில் ” மணிபுரை வயங்கலுள் துப்பு எறிந்தவை போல, பிணிவிடு முருக்கு இதழ் அணி கயத்து உதிர்ந்து உக” பளிங்கு மணியை ஒக்கும் கண்ணாடிக்குள்ளே பவழம் அழுத்தப்பட்டுத் தோன்றினாற்போல  அழகிய குளங்களிலே அரும்பவிழ்ந்த முருக்கினது இதழ்கள் காம்பினின்றும் கழன்று வீழ்ந்து கிடந்தன எனக் குறிக்கப்படுகிறது. முருக்குன் பூக்கள் குளத்தில் விழுந்து கிடந்த தோற்றம் பளிங்கினுள் அழுத்தப்பட்ட பவழம் போன்றிருந்ததாம். குளத்து நீர் பளிங்குக் கண்ணாடிக்கும் முருக்கம் பூ பவளத்துக்குமாக உருவுமம். 

முள்முருங்கைக்கும் நமக்கும் எப்பேர்ப்பட்டதொரு உறவு இருந்திருக்கிறதென்று நினைத்துப் பார்க்கையில் பெரு மகிழ்வு ஏற்படத்தான் செய்கிறது.
- ச.ஆறுமுகம்
முகநூலில் 16.03 18 அன்று பதிவு. பகிர்வு 14, விருப்பம் 111,